Week 4

Hallo hallo!

Daar volgt het volgende verhaal alweer.

We zijn begonnen aan onze vierde week in het ziekenhuis. Voor onze reis begon, hadden we gehoopt gaandeweg steeds meer te mogen doen in het ziekenhuis. Vanaf dag 1 was echter al duidelijk dat dat 'm niet ging worden. De taalbarriere is daarvan denk ik een van de grootste redenen. Kijken, kijken en kijken dus. Tot nu toe hebben we geen dingen meegemaakt die we in Nederland nog niet hebben gezien. Zoals ik al eerder schreef gaat alles hier 'alleen' wat lomper, sneller en onsterieler. Afgelopen week onze eerste vacuum hir gezien, dat zag er ook allemaal goed uit. Zodra er spannende dingen gebeuren, lezen jullie dat natuurlijk.

Afgelopen donderdag hebben we een dagje meegedraaid op een school van een tsunamikamp. Dit kamp ligt ook gewoon in Panadura. De tsunami heeft toentertijd meer schade aangericht in het oosten van Sri Lanka, maar ook hier zijn er dus tsunamikampen. Die kampen zijn een aantal flatgebouwen op een kaal grasveld, ter vervanging van de sloppenwijken die verwoest zijn. Qua accomodatie kun je dus zeker zeggen dat de mensen erop vooruit zijn gegaan. Alleen schijnt er wel veel agressie te zijn. Voorheen leefde iedereen veel meer met elkaar, veel meer op straat. Nu heeft iedereen zijn eigen kamers in het flatgebouw, dus zo ontstaat er ook een minder gevoel van saamhorigheid. In de ochtend van 08:30 - 11:30 uur is er les voor de kleuters. Een leuk, vrolijk klaslokaaltje met zo'n 25 - 30 kinderen. Er werden liedjes gezongen, geknutseld en buien gespeeldt. Het waren vrolijke en ondeugende kinderen, niets op aan te merken. In de middag van 15:00 - 17:00 uur kwamen de overige kinderen. Dit was in hetzelfde klaslokaal, maar met een andere juf. Ze hadden niet echt vakken of iets, er gebeurde eigenlijk niet zo veel. Wij hebben wat engels met ze gedaan, maar na een uur is de concentratie toch echt op en gaan ze naar buiten om te volleyballen. Toch konden ze vrij goed engels. Dat komt denk ik door de vrijwillers die er altijd over de vloer komen. Ze zijn helemaal niet verlegen en voor je binnen bent hangen er al 3 kinderen om je nek om te vragen hoe je heet. Wel was het echt oppassen geblazen met luizen en rabbies, dus toch maar goed op afstand houden. Het was een leuke dag en ik vond het niet schokkend om te zien. Het ziet er allemaal gewoon goed uit, maar het is meer de gedachte erachter die erg is. Als je daar geboren wordt, is de kans heel klein dat je echt een goede toekomst voor je hebt. Hoe slim je ook bent, er is gewoon geen geld.

Afgelopen vrijdag zijn we met zo'n 30 mensen in totaal een weeshuis gaan schilderen in Balapatiya. Dit weeshuis was alleen voor meisjes. We hebben verder niet echt kinderen gezien, alleen een handje vol die een lied aan het zingen waren voor buddha. Het schilderen viel zwaar tegen! In de hitte een achterlijk aantal muren een kleurtje geven, we waren kapot. Daarom toen we klaar waren de lunch overgeslagen en richting Hikkaduwa gegaan, eindelijk weer de zee in.

Hikkaduwa, ook wel hippie-duwa, ligt ongeveer 2 uurtje rijden met de bus van Panadura. En o my lord, wat een heerlijke plaats. Langs het hele strad kleine hotels en leuke barretjes, veel blanke toeristen en sri lankaanse surfdudes. Hoop dat je dat kan googlen, want het is een grote grap om te zien. Sri Lankanen met golvend/krullend haar tot de schouders, versierd door blonde plukken. Het hele weekend op het strand gelegen, gezwommen en gegeten, kortom: we wilde er niet meer weg. Zaterdagavond konden we het natuurlijk niet laten om langs een feestje te gaan in een hotel wat verderop. Als twee schuchtere meisjes liepen we daar naartoe, want het was tenslotte donker en wij zijn het niet meer gewend dan buiten te komen. Een paar uur later op de terugweg liepen we langs het strand, meer in het water dan erlangs, dus jullie kunnen wel invullen dat het met de Lion Lagers een goed feestje was.

Deze week is Suzanne jarig op 2 februari. We gaan dan een dagje naar Wadduwa om te zwemmen en liedjes te zingen. Aankomend weekend weten we nog niet precies wat de plannen zijn. Misschien weer richting Kandy om onze 'srilankan friends' op te zoeken of toch een strand weekend. Jullie lezen het wel weer!

Liefs,

Mance

Week 3

Lieve volgers,

Bijna 3 weken hier, wat gaat de tijd snel. Ondanks dat blijf ik mijn ogen uit kijken! Vandaag een man met een olifantenvoet gezien, google maar eens, echt heel aangenaam. Afgelopen weekend ook een man gezien die overal op zijn hele lichaam tumoren had hangen, das wel even slikken. Onderweg naar het internetcafe net, heeft een vriendelijke Sri Lankaan eindelijk mijn vraag beantwoordt, een vraag die ik vanaf dag 1 van mijn komst hier al heb. Een vrij groot gedeelte van de mannen hier, die dragen geen broek, maar een lapje stof omgewikkeld als een rok. Dus ik vroeg me af, nieuwschierig als ik ben, of zij een onderbroek dragen. Zojuist zat er een man met zo'n lapje stof op de grond met zijn benen wijd. Ik heb het dus net zelf mogen aanschouwen en het antwoordt is, hoe verrassend ook, NEE.

Het woord 'persoonlijke ruimte' ofwel 'personal space' in het engels, kennen ze hier niet. Op straat is niemand van plan om ook maar 1 centimeter van zijn pad te wijken voor een ander. We lopen dus nogal zigzaggend op de stoep. De keren dat je denkt dat het wel gaat of even niet oplet,krijg je een lekkere stoot. Maar de bus hier is nog het toppunt. Op het moment dat je denkt dat de mensen in de bus nu toch echt wel de maximale zit- en staanplaatsen in gebruik hebben genomen, stappen er nog zo'n 10 in. In de kleinere busjes worden er overal stoelen uitgeklapt, die me overigens nooit op waren gevallen. Heel dat busje is dan een grote zitplek. Je kunt je dus wel voorstellen hoe handig dat is als je achterin zit en eruit moet. Dat gaat straks een feestje worden met onze backpacks. In de grotere bussen worden net zoveel mensen gestopt, dat je bijna het gevoel hebt vacuum verpakt te zijn. Als je zit priemen er overal buiken en borsten in je gezicht. Als degene die naast je zit dan ook nog in slaap valt en met zijn hoofd jou kant op valt, is dat erg 'gezellig'. Als je staat dan word je gewoon van alle kanten gesandwiched. Maar goed, de bus is goedkoop.

Afgelopen weekend zijn we naar Kandy geweest. Vrijdag om 5 uur 's ochtends met de bus richting Colombo, om daar de intercity trein van 7 uur te pakken. Die doet er namelijk 3 uur over en de gewone trein 8. Je hebt hier eerste, tweede en derde klas. Tweede klas wordt aangeraden, omdat je bij derde klas flink met het 'persoonlijke ruimte' verhaal te maken krijgt. Helaas waren eerste en tweede klas al uitverkocht, dus dan maar derde klas. Gelukkig waren we optijd en hielp een man ons met zitplaatsen tegen een schamel fooitje. Prima dus! Treinreis was echt prachtig. Veel natuur, maar ook echte sloppenwijken. Als echte toeristen hebben we onze camera geen moment met rust gelaten. Eindelijk snap ik de chinezen! Daar aangekomen richting ons guesthouse gegaan, spullen gedropt en een wandeling gemaakt naar 'the big buddha'. Een hele grote, witte buddha boven op een bergje. Mooi om te zien en mooi uitzicht, maar verder niet zo bijzonder. Als toerist hier trouwens proberen ze je altijd het dubbele te laten betalen. Normaliter is deze buddha volgens mij gratis, maar wij moesten 200 roepie per persoon betalen. We praten dan over 1,40, maar toch, het leven hier als blanke is 'duur'. 'S avonds met andere vrijwilligers van projects abroad gegeten in een chinees restaurant boven op een berg. De eerste plek die zowaar westers leek. Leuke muziek, mooie verlichting, bier en lekker eten. Zaterdag met wat anderen richting het grote olifanten weeshuis gegaan. Een rit van 3 uur met de bus, maar altijd met een mooi uitzicht. Daar aangekomen besloten Suzanne en ik om niet het grote weeshuis te bezoeken, maar om met een man mee te gaan die 2 olifanten had. Hier konden we eindelijk op een olifant rijden! Ai, wat zijn die dieren groot en stekelig. Samen een stukje op de olifant gereden en op commando natgespuugd met water door de olifant. Daarna nam die man ons mee naar de kruidentuin. Slechts een kruid en een annanasplant gezien, maar toch. We werden verzocht op een bankje te gaan zitten en daar kregen we wat cremepjes te zien en werd ons gezicht ingesmeerd. Daarna werd ik meegenomen naar een ander kamertje. Suus en ik waren dus beide met een Sri Lankaan alleen in een kamertje. In dat kamertje maakte hij een bankje klaar en hij vroeg of ik mijn shirt uit wilde doen voor een massage. Beetje ongemakkelijk dacht ik, maar hij zal het wel vaker doen. Dus shirt uit. Daarna zei hij dat ik mijn broek ook uit moest doen, maar toen dacht ik uhm nee! Maar anders kon hij mijn benen niet masseren.. Nou, dat hoeft ook niet. Hup op mijn buik op het bankje gaan liggen en de massage begon. Echt genieten kon ik niet.. Suus kwam een minuut later binnen wandelen, die had het bij een nekmassage gehouden. Tja, misschien de volgende keer ook maar doen. In de avond weer terug gegaan naar het chinees restaurant, dit keer met zijn tweetjes. Het bleek happy our te zijn, dus de Lion Lager biertjes gleden weg. Daar een stuk of zeven Sri Lankaanse jongens ontmoet. We hebben met ze gepooled, het kaartspel ezelen aan ze geleerd en gedanst. Een van de kerels heeft nog 2 liefdesliedjes voor me gezongen en niet veel later heeft hij me ten huwelijk gevraagd. Toch maar even uitgelegd dat dat in Nederland anders gaat. Daarna zijn we veilig naar ons guesthouse gebracht, want het was al zo laat (1 uur). Daar aangekomen hebben we de eigenaar uit bed moeten bellen, aangezien de deur al op slot was. Het was een super leuke avond! Tot op heden ontvangen we nog smsjes van de jongens zoals: Night is a theater,,,, Dream is a movie,,, God is a director,,, Nature is the producer,,, YOU ARE THE HERO,, Enjoy the night with sweat dreams.

Morgen draaien we een dagje mee op de kleuterschool van een tsunamikamp, vrijdag gaan we een weeshuis schilderen en het weekend verblijven we in Hikkaduwa, weer een lekker strandweekend. Genoeg te doen dus!

Hoop dat jullie weer een beetje mee hebben kunnen genieten van de sri lankaanse avonturen.

Ik geniet van jullien reacties!

Liefs,

Mance

Week 2

Ayobowan!

We zijn alweer een week verder! Leuk om al die reacties te lezen!

Met ayobowan (hallo) en istutti (dank je wel)heb ik alles in het sigalees wel gezegd, meer zit er voorlopig echt niet in. Telkens als iemand zich voorstelt, dan ben ik de naam meteen weer vergeten, het is zo'n onmogelijke taal!

Afgelopen weekend zijn Suzanne en ik samen met 2 huisgenootjes Rahel en Mischa naar Bentota geweest. Bentota is een klein toeristisch dorpje, ongeveer een uur van Panadura. Eindelijk hebben we geproefd van het zwemmen in de zee, die overigens erg zout is, engelegen op het strand. We verbleven in een klein hotel genaamd 'German Lanka', die duitsers zijn ook overal. Slechts 5000 roepie (ongeveer 35 euro)hebben we betaald voor 2 nachten inclusief ontbijt en een lauwe douche! Het is elke ochtend weer zo'n gevecht om mezelf langer dan 2 seconden onder die ijskoude douche te laten staan. Maar goed, vrijdag dus lekker op het strand gelegen, zaterdagochtend ook en zaterdagmiddag hebben we een boottocht op een meer gemaakt. Daar hebben we ons eerste beetje junglegevoel opgedaan, ja ja we hebben echte krokodillen gespot! En niet alleen gespot, we hadden het geluk dat we een visser tegen kwamen die een babykorkodil van ongeveer 1 maand oud had gevangen, dus die hebben we eens even lekker vastgepakt. Wel eng want het arme ding keek erg boos, maar i did it! Verder zijn we naast luie varanen niets wilds tegen gekomen. Wel onderweg nog even gestopt bij een kleine kokosnotenfabriek. Zo 'lief en leuk' van ze, die gratis rondleiding. Ze lieten ons zien hoe ze werkelijkwaar alles van een kokosnoot gebruikten. Op het eind leidde deze 'gratis' rondleiding wel tot een behoorlijk ongemakkelijke situatie, we werden bijna gedwongen iets te kopen uit hun souvernirshop. Als gierige Nederlanders die we zijn, hebben we dat toch maar achterwege gelaten. Tot slot zaterdag dan ein-de-lijk ons eerste Sri Lankaanse Lion biertje genuttigd. En wat smaakte die goed! Voor slechts 250 roepie (ongeveer 1,70) kregen we een fles van 625 ml, da's niet mis dus.

Zondag vanuit Bentota naar Beruwala gegaan. Daar had projects abroad een medical camp georganiseerd. Daar aangekomen staan er een hele hoop Srilankanen te bidden, geen idee wat ze van ons wilde dus. Het een en ander werd klaar gezet enuitgelegd. Het waren arme mensen die uit de omgeving kwamen om een gratis check-up te krijgen en eventueel medicijnen. Diabetes is een veel voorkomende ziekte hier. Deels is het genetisch, deels door het voedsel hier. Met ongeveer 15 vrijwilligers van projects abroad hebben we bij ongeveer 400 mensen het suikergehalte gechecked door middel van een vingerprik, de bloeddruk gemeten en medicijnen uitgedeeld. Het medical camp was drukker bezocht dan ze verwacht hadden, dus we zijn niet tot 12 uur bezig geweest, maar tot 3 uur. Maar goed, geen probleem natuurlijk. Het was leuk om eens wat echt vrijwilligerswerk te doen.

Deze week ben ik al veel meer gewend aan het leven hier. Eerste weekje was toch wat pittiger dan verwacht. Niet dat ik heimwee heb, maar het wennen aan alles kost echt tijd. Alleen de lunch in de middag is nog steeds een survival. Wie eet er in godsnaam met dit warme weer rijst en curry om 12 uur 's middags?! Als je issues hebt met je zelfvertrouwen als blanke vrouw, kom dan naar Sri Lanka. Suzanne en ik voelen ons soms net de koningin. Mensen zwaaien, lachen, toeteren en de meeste mannen vragen: were are you going? dat klinkt als: werjoe-go-ing. Wij, zo vriendelijk als we zijn, zwaaien lachend terug. Na 1,5 week hier valt het me toch mee aan vieze beestjes ik hier heb gezien. Er zitten hier veel eekhoornachtige diertjes, vleermuizen zo groot als batman en hier en daar een gekko. Trouwens, ook een olifant op het strand in Bentota gezien, geen wilde, maar toch, het was een olifant! Ook hebben we een huisdier sinds vorige week. Suzanne maak je blij met elk dier, als ik roep dat er een olifant op straatloopt rent ze van de wc af, maar van een dier krijgt ze echtnachtmerries. Ja wel, een rat! Ik heb hem niet gezien, maar er schijnt er een onze badkamer te bewonen, hij laat zijn sporen achter. Alvorens we de badkamer betreden, zwaaien we de deur van de badkamer open en ondergaat deze een grondige inspectie.

Verder gaan we doordeweeks ongeveer 4 uur per dag naar het ziekenhuis. We kunnen er nog steeds niet veel doen, maar we observeren veel en stellen vragen. Medisch gezien is het een goed ziekenhuis voor wat ze hier kunnen. Er zijn denk ik 2 grote verschillen. Een is dat ze niets steriel maken. Steriliseren is hier de gebruikte materialen afwassen meten koud water enwatjes in krantenpapier rollen, dan doe je een groen doek om de spullen en het is ineens steriel! Het tweede grote verschil is dat hiet gewoon niet gecommunisseerd wordt met de barende. Het personeel heeft de grootste lol onderling, maar er wordt gewoon niets gezegd tegen de vrouw. Ze trekken, duwen en spuiten in je zonder iets te zeggen. In Nederland ben ik nog nooit bijna flauwgevallen, maar hier moet ik soms toch echt even gaan zitten als ze aan het hechten zijn of na de bevalling voor de vierde keer een hele hand naar binnen stoppen, ja een hele hand! Dinsdagmiddag hebben we vrij genomen en zijn we naar Wadduwa gegaan. Een plaatsje 10 minuten van Panadura, waar we voor enkele roepies gebruik kunnen maken van het zwembad van een hotel. Buiten de hekken van dat hotel en ook van andere hotels zitten gewoon srilankanen naar binnen te kijken omdat ze het zo aantrakkelijk vinden naar halfnaakte blanke vrouwens te kijken. Heel vies, maar ik snap het ook wel nu ik heb gezien wat voor een rare badpakken de vrouwen hier dragen. Een badpak met pijpjes tot net boven de knie, met mouwen tot halverwege de bovenarm en dan zit er nog een raar rokje rond de heupen. Verder beginnen we goed, of misschien iets te goed, te wennen aan het ritme hier. Soms liggen we al om 9 uur (!!) in bed en we staan rond 7 uur op.

Aankomende vrijdag vertrekken we vroeg naar Kandy. Suzanne, Rahel, Mischa en ik pakken de trein van 7 uur. Een groep met andere vrijwilligers komt later. Als het goed is gaan we op een olifant rijden en de tand van Boeddah bekijken. Heb er dus erg veel zin in!

Ik zet mijn Sri Lankaanse nummer niet op internet, maar mocht je 'm willen kun je die altijd aan familie en vrienden vragen. Ga nu ook nog proberen foto's te uploaden, zodat jullie hoop ik een beetje een indruk krijgen.

Hou jullie haaks met het koude weer en kijk uit naar jullie reacties.

Liefs,

Mance

Eerste weekje

Lieve allemaal,

Eindelijk mijn eerste verhaal vanuit Sri Lanka! Laten we bij het begin beginnen.

Zaterdag ochtend zijn we heel vroeg vertrokken naar het vliegveld in Brussel. De traantjes rolde daar wel even, maar goed, eenmaal in het vliegtuig was het enthousiasme dat overheersde. In het vliegtuig een goede plaats, veel eten, vriendelijke mensen, kortom een goede vlucht. Na 9 uur kwamen we aanin Chennai, India, waar het er meteen al anders aantoe ging.Een heel leeg vliegveld, grimmege sfeer en een van de weinige blanke. Met een kleiner vliegtuig, zo'n gammel ryanair ding, gingen we naar Sri Lanka.Binnen no timekregen we al 2 telefoonnummers toegestopt, dus dat was een goed begin. Om 3 uur 's nachts lokale tijd kwamen we dan eindelijk in Sri Lanka aan. Gelukkig was de sfeer meteen veel beter dan in India. Huppa ons visum in 2 minuten geregelt en een simkaart ook. Zwaar beladen liepen we naar Anura, de man die ons op zou halen.Een groepje mannen wist gelukkig van onze komst, wantAnura lag te slapen. Dan maar mee met King Asele (of zoiets), hij brachtons naar Colombo waar wij de komende 2 nachten zouden verblijven.Dit is meteen een mooi aanknopingspunt om het eens te hebben over het rijgedraghier. Poeh! Op eenzelfde weg rijden erlompe bussen, auto's, tuktuk's, fietsers en lopen er mensen.Op een tweebaansweg rijdt iedereen in het midden. Dusde enige manier om ergens langs te komen en om te overleven is jetoeter.Onderweg nog even een stop gemaakt, omdatKing Alele toch echt even koffie nodig had anders viel hij in slaap. Rond half 5kwamen we aan bij het Tropicin Hotel. Een Sri Lankaans mannetje genaamdMohammed deed open, we kwamen binnen in een kamer waar een bureautje stond meteen bordje 'reception'. Ook lagen er 2 matrassen, op 1 lageen mante slapen en uit de ander was Mohammednet komen rollen.Mohammed kon niet zo goed engels, maar het was wel een schatje. Middenin de nacht heeft hij ons nog even het dakterras laten zien gevolgd door een knijpjein onze arm en bewondering van onze sieraden. Toen zijn wetoch maar gaan slapen.

De volgende dag, zondag,hebben we uitgeslapen en zijn we vol goede moet met onze bikini onder onze kleding richting 'strand' gegaan.Onderweg kwamen we veel zwerfhonden tegen, zagen wegasten van het leger met een pistool en werden we overal nagekeken.Het is best raar, want nu voel je ook eens hoe het is om als enige blanke rond te lopen. Wij lijken heel interessant te zijn. Maar goed, onderweg nog even naar de supermarkt voor een ontbijtje. Toch lastig om iets te vinden wat je gewend bent. Ze hebben we brood en crackers, maar eigenlijk geen beleg? Toen met ons ontbijtje verder gelopen richting 'strand'. Want ja, het strand bleek slechts een aantal rotsen/stenen met een treinrails er langs en enkele krotten. Terug naar het hotel, waar we onze eerste mierzoete sri lankaanse thee met melk dronken. Later op de avond uit eten gegaan met iemand van Projects Abroad en 3 andere vrijwilligers. Daar heb ik het meteen geweten, mijn maaltijd was zo heet dat ik ervan begon te zweten, kreeg tranen in mijn ogen en mijn lippen brandde. Vervolgens met de tuktuk naar het hotel gegaan en gaan slapen.

Op maandag werden we om 08:00 uur opgehaald door 2 mensen van Projects Abroad. Eerst richting hun kantoor gegaan en kennis gemaakt met een van de bazen, vervolgens richting de vrouwenkliniek om alvast een kijkje te nemen voor dinsdag. Het is een mooi gebouw van buiten, geschonken in 1923 door een rijke familie met veel kinderen. De rondleiding hebben we tot op heden niet gehad, maar we hebben wel met onze supervisor Dr. Ramanayiaki (zoiets) gesproken en met the big boss (die heeft een andere moeilijke naam). Het is moeilijk ze te verstaan, want ze praten met zo'n dik accent engels. Maar goed, wel begrepen dat we dinsdag om 08:00 uur verwacht werden in de labourroom. Daarna hebben we kennis gemaakt met ons gastgezin. Deze bestaat uit onze gastmoeder, die a lillte engels kan, haar zoon en de housemate. Vader die woont en werkt in Jaffna en komt ongeveer eens per maand thuis, de ene dochter woont en studeert in Colombo en de andere ergens in Australie. Ook zitten er nog3 vrijwilligers, 2 uit Duitsland en 1 uit de U.K. Het huis zelf ziet er natuurlijk heel anders uit dan we gewend zijn. Je loopt uit beleefdheid op je bloten voeten, er is geen warm water (ook niet met douchen!), geen wasmachine en het ruikt er raar. Maar ik weet zeker dat we voor Sri Lankaanse begrippen er goed zitten. Suzanne en ik delen een kamer met een 2 persoonsbedje. Dat bedje heeft een matrasje van 2 centimeter dik, kraakt bij elke ademhaling en is 1,40 breed. Daarboven hangt een rose klamboe, erg knus dus.

Dinsdag en vandaag, woensdag, naar het ziekenhuis geweest. Eigenlijk zijn aardig wat dingen te vergelijken met hoe het in Nederland gaat. Alleen ga je zo'n 100 jaar terug in de tijd. De labourroom is 1 kamer met 7 bedden waar iedereen ligt die aan het bevallen is. Er mag geen familie bij zijn, ze zijn dus altijd alleen. Op krakkemikkige bedden liggen die vrouwen te 'wachten' totdat ze volledige ontsluiting hebben en mogen persen.Tot die tijd wordt er zo af en toe eens de hartslag gecontroleerd en gekeken hoe ver ze zijn. Niks geen ondersteunig.. Voor ons is het niet echt mogelijk daar iets te doen. Veel zusters spreken alleen sigalees, dus meer dan vriendelijk lachen doen ze niet. Wel hebben we nog meegekeken bij een soort baby spreekuur. Op dinsdagochtend komen alle baby's die medische problemen hebben, denk aan onvoldoende groei en hartruisjes. En op woensdag alle babay's van 2 weken of 4 weken oud. Als na 4 weken alles goed is, gaan ze onder controle in het lokale ziekenhuis. Ook anders is de controles die zwangere hier krijgen. Tussen 8-10 weken krijgen ze een echo, zoals in NL, en rond de 20 weken luisteren ze naar het hartje en controleren ze de bloeddruk. Is er dan iets mis dan komen ze wel vaker, maar anders kloppen ze weer aan als de bevalling is begonnen.

Buiten de werkuren (slechts 4 per dag), is er eigenlijk niet veel te doen. Panadura is een druk stadje met veel verkeer en weinig groen. S' avonds kunnen we niet de straat op, omdat dat te gevaarlijk voor blanken is. Er is wel een strand, maar ook daar is het te gevaarlijk om te liggen en het is ok te vies daar. Suzanne en ik als echte partyanimals moeten dus erg wennen. We moeten in de dagelijkse routine komen en onze vrije uren anders opvullen dan we in gedachten hadden.

Vrijdag en zaterdag gaan we naar Bentota. Daar is wat meer toerisme, dus daar kunnen we wel lekker op het strand liggen en enge beesten zoeken. Zondag hebben we een medicalcamp in Beruwala en daarna gaan we weer terug naar Panadura.

Nog even over het eten! We eten 2 keer per dag rijst met verschillende curry's. Heel vaak weten we niet wat het is, maar we proberen alles. We hebben altijd een pak crackers op onze kamer liggen, voor het geval dat alles toch een beetje tegenviel. In de ochtend hebben we gewoon lekker toast of iets dergelijks.

Zo, een heel lang verhaal, maar jullie zijn nu weer helemaal bij. Zal volgende week vast weer een verhaalte posten. Ben verder meestal bereikbaar op mijn Sri Lankaanse nummer.

Liefs,

Mance

Twee dagen voor vertrek!

Lieve allemaal,

Zo, mijn eerste verhaaltje.. Wel heel raar hoor. Suzanne en ik zijn al zo lang met deze reis bezig en het leek altijd nog zo verweg. Het was al een standaard verhaaltje geworden met standaard vragen: waar ga je heen, wat ga je doen, ga je alleen, hoe lang ga je, heb je er zin in? Als het goed is weet iedereen het nu, maar toch: Samen met Suzanne van Well ga ik 3 maanden naar Sri Lanka. De eerste 2 maanden zullen we verblijven in een gastgezin en vrijwillig meelopen in een vrouwenkliniek/ziekenhuis in Panadura. Na die 2 maanden zullen wij 1 maand door Sri Lanka reizen, waarna we weer terug keren naar Nederland. Hiervoor hebben wij beide onze studie verloskunde één jaar onderbroken. We hebben in de afgelopen maanden hard gewerkt (en stiekem ook wel een beetje gefeest) om te sparen voor deze reis.De eerste tijd zullen we vooral veel leren over de verloskunde in Sri Lanka en de cultuur en dat is een belangrijke reden voor deze reis.

De komende twee dagen nog lekker bij mijn familie zijn en van de laatste vrienden en vriendinnen afscheid nemen. Mij backpack is zo goed als gepakt, alleen nog wat issues met een 'te kleine' backpack (of lees: te veel spullen?), maar dat komt wel goed. Verder vind ik het spannend, ga ik iedereen vast en zeker missen, maar heb ik er bovenal ontzettend veel zin in.

Zodra ik in de gelegenheid ben zal ik mijn eerste verhaaltje vanuit Sri Lanka plaatsen.

Liefs Mance

p.s. JA, ik pas op, en NEE, ik word niet verliefd.