Back in Nederland

Lieve allemaal,

Zo, het zit erop! En wat een kou hier! Zal nog even de laatste avonturen vertellen, want we hebben me toch iets meeggemaakt..

Donderdag rond een uur of 9 's avonds liepen we op straat opweg naar het strand. Ik voel ineens dat er aan het tasje dat ik om heb getrokken wordt en zie een jongen op een scooter ermee weg rijden. Binnen een fractie van een seconde was ons tasje gejat! Niemand had het gezien en het gebeurde zo snel dat wij ook amper iets gezien hadden. En in het tasje zat onze camera! Echt, alle foto's van 3 maanden Sri Lanka. Ook onze mobiele telefoons, sleutel van het guesthouse en wat geld zaten erin. Dat is allemaal te overzien, maar die camera. Meteen naar Sri Lankaanse vrienden gerend en ons verhaal gedaan. Zij op de scooter gesprongen om te kijken of ze iets konden vinden, wat natuurlijk niet het geval was. Het was zo onwerkelijk, echt niet te bevatten. In 3 maanden Sri Lanka is alles goed gegaan en dan op de laatste dag zoiets. Ze hadden alles mogen hebben! Zonder foto's kun je ten eerste veel minder overbrengen hoe alles daadwerkelijk was, maar ten tweede, het zijn je herinneringen. Nu weet ik alles nog wel, maar het is onmogelijk alles te onthouden. Als laatste kans het terug te krijgen hebben we die vrienden toen in het sigalees naar onze telefoons laten smsen. Met de vraag of we alsjeblieft alleen de memoriestick terug mochten, dat het zo ontzettend belangrijk voor ons was, dat we niet naar de politie zouden gaan en we er geld voor wilden geven. Die avond niets meer gehoord. Gelukkig hadden we onze tranen opzij kunnen zetten en toch nog kunnen genieten van een onvergetelijke laatste Sri Lankaanse beachparty. En bij het zien van een vallende ster hebben we waarschijnlijk hetzelfde gewenst.. want.. jaja, het is net een hele slechte film.. WE HEBBEN ONZE CAMERA TERUG!! Vrijdag had die kerel gereageerd op het smsje met een of ander verhaal dat hij geld nodig had omdat zijn oma ziek is. Wij dus weer smsen en hebben zowat de hele dag onderhandeld en in spanning afgewacht. Om 5 uur was het dan eindelijk zover dat hij toe zei. Die vrienden van ons op de scooter met 15000 roepie er naartoe. Er kon zoveel fout gaan, je weet niet wat voor een gek het is. En thank god, ze kwamen met de camera terug!! Echt niet te bevatten! Blijkbaar had hij toch een goed geweten. Er waren wel 100 foto's gewist, maar als dat het ergste is. En donderdag hadden we trouwens wel meteen aangifte gedaan, maar de politie kon ook niets doen. Wel interessant om dat gebouw ook eens van binnen te zien. We moesten het verhaal zelf opschrijven op een leeg A4-tje en dan vrijdag terug komen en dan zouden we een kopie krijgen. Dus vrijdag waren we daar weer en hebben alleen even de hand geschud met een of andere hoge pief. Vroeg niet eens naar het verhaal en hij zou de verklaring wel mailen. Nou, ben benieuwd. Oeh! Werd net door Suus gebeld dat een vriend van haar vader het is gelukt de gewiste foto's terug te krijgen. Dat is een of ander technisch verhaal waar ik me niet aan waag, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit, ge-wel-dig!

De reis is verder allemaal soepel verlopen. Van bus in auto, van auto in vliegtuig, van vliegtuig in vliegtuig en van vliegtuig in auto. Dat gedurende zo'n 24 uur en je bent weer thuis in Nederland. Op de heenweg tranen om Nederland te verlaten, op de terugweg tranen om Sri Lanka te verlaten. Wie had dat ooit kunnen denken. Het is natuurlijk leuk om weer terug te zijn, maar ook raar. Wij hebben daar 3 maanden in onze eigen wereld geleefd, met eigen vrienden, gewoontes en avonturen. Het land hebben we op ons duimpje leren kennen en ineens ben je weer terug in je leven hier, dat 3 maanden heeft stilgestaan. Maar zo'n zwaar leven heb ik hier niet, dus dat zal wel weer goedkomen ;). Maar wat is het koud!

Ik ben ontzettend blij dat ik dit heb mogen meemaken. Klinkt allemaal heel cliché.. maar had het niet willen missen Graag wil ik ook iedereen bedanken die altijd achter mijn keuze hebben gestaan en die het mogelijk gemaakt hebben deze trip te ondernemen. En ik ben natuurlijk blij met iedereen die onze avonturen gevolgd hebben. Altijd leuk dat te delen en jullie reacties te lezen.

En tot slot wil ik natuurlijk mijn lieve Suusje bedanken! De momenten die we niet samen zijn geweest zijn op één hand te tellen, maar we hebben het altijd leuk gehad. Afgelopen nachtje mijn eerste nachtje alleen geslapen, was toch wel ongezellig. Elke ochtend als ik wakker werd en één oog half open deed, zat Suusje al te zwaaien en zei: 'Goedemorgen!!'. Gaan vast nog honderden keren alle foto's bekijken en onze avonturen bespreken, want echt, ik wil alles opnieuw in mijn gedachte beleven!

Lieve lezertjes, hopelijk tot een volgende reis.

Liefs,

Mance

Laatste weekje, week 13

Lieve Lezertjes,

Nou, dit was het dan bijna, nog maar 3 dagen! Je zou weldenken dat de avonturen met zo'n strandweekje magertjes zullen zijn, maar niets is minder waar met suus en mance tours.

In 2 weken Hikkaduwa maak je toch behoorlijk wat vrienden. Die maak je hier in Sri Lanka nogal snel, maar het verschil is dat we hier 2 weken bleven. En vriendschap hier is elkaar niet even een dagje zien, nee smsjes, telefoontjes en afspraken eeeelke dag. Vorige week woensdag zijn we met 2 Sri Lankanen, Mutu en Lasi, naar twee watervallen geweest. Dat was me nog een hele onderneming. Op 2 scootertjes door de jungel opweg naar de watervallen. Het plan was om er maar een te bezoeken, maar die was ons niet spectaculair genoeg dus gingen we opweg naar de ander. Dat zou wel een eindje rijden zijn... dus na zo'n 3 uur in de hete zon de grote kuilen in de weg ontwijken waren we er dan eindelijk. En juist op dat moment begint het te regenen. En niet zomaar regenen, nee echt een Sri Lankaanse stortbui. Gelukkig hadden we onze bikini aan, dus hup dan maar zwemmen want we zijn toch al doorweekt. En het gaf een mooi beeld, die Sri lakaantjes in een kleine, strakke boxer met lang zwart/blond haar en een dikke zilveren ketting. Ze hadden zelfs shampoo meegenomen zodat de haartjes mooi glad bleven. En ik probeerde trouwens nog enigzins charmant uit die waterval te klimmen, maar ik glee zo als een zeerob onderuit. Lasi en Mutu kwamen toegesneld alsof ik 2 benen had verloren. Gelukkig maar wat kleine sneetjes, dus als pleister werd er een blaadje opgeplakt, zo schattig! Ook op de weg terug regende het nog flink. Eindelijk weer eens ervaren wat kippenvel is ;). Al met al die dag zo'n 6 uur achterop gezeten, heb er zelfs spierpijn van gehad! En echt relaxed achterop zitten was het niet. Ook zij scheurden echt als idioten op de weg. Dus ik mezelf maar toespreken met: mance, geniet er nou maar van, zoiets ga je nooit meer meemaken.. Toen we rond een uur of 6 weer terug waren lekker een douche genomen en nog een afzakkertje gehad. Ofja, we hadden er maar een party van gemaakt inclusief Nederlandse muziek en de bijbehorende zware ochtend de volgende morgen. Donderdag rond 3 uur moesten we toch echt opweg naar Colombo, omdat we vrijdag ons visum moesten ophalen. Suus zat meer dood dan levend in de bus, maar we made it. Ook in Colombo hadden we het goodkoopste guesthouse geboekt die we konden vinden. We zagen een gebouw met de naam van ons guesthouse maar alle kenmerken van een kerk, dus dat was een beetje raar. Het bleek dus een guesthouse voor alleen vrouwen te zijn en echt over waar je keek hingen spreuken over god. We koden dus meteen weer van onze zonden verlost worden.

Vrijdag de hele dag in colombo moeten wachten op ons visum. In die tijd nog met een vriend afgesproken die daar woont. Meeste uren in het park rondgehangen en naar een exportbeurs geweest. Na het ophalen van het visum zijn we weer richting Hikkaduwa gegaan. In een klein ac busje in het donker met mensen die allemaal tegen elkaar aan liggen te tukken, het wasnet een schoolreisje. Alsof de dag nog niet lang genoeg was, we waren rond half 11 's avonds weer terug, toch nog maar al onze energie bijelkaar geraapt om naar een party te gaan. Het was ten slotte onze laatste week. En echt, wat een feest! Leuke muziek, trommels, een vuuract en iedereen die danst alsof hun leven ervan afhang. Wij als verlegen Hollanders die pas durven te dansen als er danig veel alcohol in onze aderen stroomt, alle schaamte maar eens opzij gezet. Tot een uur of 3 echt gesprongen, gedanst en rondgerend doorweekt van het zweet. Maar echt, wat was het mooi! Zaterdag hebben we het nog eens dunnetjes overgedaa. Verder veel op het strand gelegen natuurlijk!

Afgelopen maandag zijn we naar Unawatuna geweest voor een kookles. In de ochtend eerst met de lerares en een ander stel naar de markt geweest. Ik kende echt maar 1/3 van alle groenten die ze daar hadden.. Daarna met alle groenten, kruiden en de vis weer terug.Na zo'n 2 uur koken waren 5 curry's het resultaat. Wij wilden ons natuurlijk niet laten kennen, dus hebben tijdens het koken gezegd alles spicy te willen. Niets was minder waar, dus flink gezweet en weggebrand tijdens het eten, maar we hebben het overleefd. En eigenlijk was het koken niet eens zo moeilijk. Ze gebruiken veel kruiden, maar echt voor elke curry dezelfde ingredienten.Zal eens kijken of ik erstraks thuis nog iets van bak! Ook vandaag nog een keer meegekeken en gegeten met de familie van ons guesthouse.

Zaterdag vertrekken we rond 12 uur richting Panadura om de rest van de spullen op te halen. Rond 9 uur vliegen we richting India en daar moeten we even wachten en dan door naar Brussel. Daar komen we rond 8 uur in de ochtend aan, Nederlandse tijd. En echt, dat visum voor India plak ik op mijn voorhoofd!

Natuurlijk kijk ik er ontzettend naaruit om iedereen weer te zien! Toch is het raar en jammer om weg te gaan. 3 maanden in zo'n eigen wereld geleefd en zo veel leuke dingen meegemaakt! Zal volgende week mijn laatste blogje schrijven.

Zie, spreek en knuffel jullie in Holland!

Liefs,

Mance

Week 11 & 12

Lieve allemaal,

Het zit er alweer bijna op! Twee weken geleden heb ik mijn laatste verhaal geschreven vanuit Kandy, dus vanaf daar vertel ik even verder.

In Kandy hebben wij het vrij rustig aan gedaan. We waren daar natuurlijk al eerder geweest, dus de meeste bezienswaardigheden hadden we wel gehad. Dus een dagje naar het zwembad van een hotel geweest, waar het bleek te stikken van de Nederlanders. Allemaal leuk en aardig, maar toen hadden wij het wel weer gehad met de Nederlanders. Het is juist zo leuk om je speciaal te voelen als een van de weinige Nederlanders hier. Maar toch blijken 'we' weer overal te zitten. Op vrijdag nog met een Sri Lankaan afgesproken die we daar eerder hadden ontmoet. Wij waren wel weer klaar voor een feestje, maar omdat Kandy zo'n heilige stad is sluit alles vroeg, dus we lagen weer netjes om 1 uur in bed.

Zondag 18 maart hebben we vanaf Kandy de trein naar Ella gepakt. De trein stond meer stil dan dat hij reedt en als hij reedt dan gingen we zo'n 30 kilometer per uur. Dus 7,5 uur later kwamen we zo gaar als een koekje aan. Ella was echt een heel mooi dorpje in de bergen. Overdag was het nog steeds lekker warm, maar 's avonds hebben we voor de verandering weer eens onder een dekentje geslapen. Maandag hebben we Ella Rock beklommen, een bergje van zo'n 1100 meter. Vol goede moed begonnen we eraan en nee, een gids hadden wij niet nodig.. Na een uurtje over het spoor te hebben gelopen en verdwaald te zijn in het hoge gras toch maar achter een gids aangelopen. En die vuillakken weten dat je er een nodig hebt, het was echt niet te vinden. Dus ze lopen gewoo achter je aan tot je beseft dat je het echt niet gaat vinden. Hijgend liepen we achter meneer de gids aan. Hij doet dat zo'n 3 keer per dag en wij zijn natuurlijk niets gewend. Uiteindelijk boven was het uitzicht echt fantastisch mooi! Na een uurtje weer de afdaling naar beneden gemaakt, waar we in zijn hutje van klei nog een kopje thee kregen. Op dinsdag little Adams Peak beklommen. Of ja beklommen, het was meer een wandeling die we gelukkig goed konden handelen. Daarna in de namiddag ons maar eens gewaagd aan een ayurvedische massage. We hebben het hele pakket genomen: full body massage, voetmassage, gezichtsmassage, hoofdmassage, een stoombad en een of andere olie behandeling in je haar. Lagen we dan naast elkaar in een gammel hutje waar de muren uit doeken bestonden die alle kanten opwaaiden. Het was niet twee uur genieten, maar twee uur je lach inhouden omdat de massage te belachelijk was en het soms kietelde of juist pijn deed. En de full body massage was ook letterlijk full body, zelfs mijn kont is niet met rust gelaten. Ook hebben we nog een theefabriek en watervallen bezocht. Het was echt leuk om een theefabriek van binnen te zien. Deze was ook pas net open voor toeristen, dus het was allemaal heel puur. De wandeling naar de watervallen was er ook een om niet te vergeten. Elk kwartier stopte er wel een auto om je een lift aan te bieden of gewoon een praatje met je te maken.

Donderdag hebben we de treinreis terug naar Kandy gemaakt. Dit was slechts een tussenstop op de weg naar Colombo, want van Ella naar Colombo was een te grote reis voor op een dag. Eerst waren we nog van plan om langs Nuwara Eliya te reizen. Dit hebben we uiteindelijk niet gedaan omdat de dingen die er te doen waren erg ver weg lagen en wij daar moeilijk met het openbaar vervoer konden komen. Ook waren de toeristen die daar geweest zijn die wij gesproken hebben er niet erg enthousiast over. Vrijdagochtend zijn we toen doorgereisd naar Colombo om ons transit visum voor India aan te vragen. Allemaal een hoop gedoe, maar aanstaande vrijdag moeten we weer terug naar Colombo om het visum op te halen. Verder zal ik er gaan woorden aan vuil maken, want ik raak te gefrustreerd :p. Een tip: reis NOOIT via India.

En jaaaa, vrijdag dan in Hikkaduwa aangekomen. Na al het gereis lekker 2 weken met de billen in het zand! Vanuit Hikkaduwa zullen we nog wel wat uitstapjes maken, maar het echte reizen zit erop. Zaterdag hebben we ons eigen welkomstfeestje maar gevierd. Aan de Lions en op naar Mambo's! Het was wel mooi om te zien dat alle toeristen de hele avond langs de kant staan te drinken en de blonde Sri Lankanen als kangoeroe's de hele dansvloer over hupsen. En wij hupsen daar natuurlijk tussen. 's Ochtends opweg naar huis nog even ergens in de jungle onze late night snack gehaald. Met zijn 3en op de scooter door de jungle naar de bakker toe. Een snachbar hebben ze natuurlijk niet ;).

Gister nog wat spanning en sensatie meegemaakt. Eind van de middag waren we even aan het afkoelen in de zee. Zonder dat we het door hadden, konden we ineens niet meer staan. We waren dus afgedreven en wilden weer terug zwemmen. Het lukte echter niet om terug te zwemmen. Na elke golf was de zee zo krachtig dat je er verder ingetrokken werd. Suus lukte het vrij snel om terug te zwemmen, maar mij lukte het maar niet. Als je zwom bleef je echt gewoon op dezelfde plaats. Er waren ook nog twee andere mannen in de zee die mij om hulp vroegen, omdat ook zij er niet uit konden komen. Je hebt hier geen strandwachters of iets, dus de paniek sloeg toe! Gelukkig lukte het toch om terug te zwemmen en hadden surfers op het strand gezien dat het ons niet lukte om terug te zwemmen. Die waren naar die twee mannen gezwommen met hun surfbord en hebben ze het water uit geholpen. Kun je dus nagaan hoe krachtig de zee is en dat je in een paar tellen ook helemaal buitenadem en in paniek bent. Wij blijven dus lekker pootje baden voortaan, het was echt zo ontzettend eng!

Ik hoop dat in Nederland het weer zo blijft tot en met oktober, dan is de stap van Sri Lanka naar Nederland niet zo groot ;). Kijk er naar uit om iedereen weer te zien, maar toch is het jammer dat het goede leven hier bijna voorbij is.

Nou poepie's, zie jullie in 2 weken!

Liefs xxx,

Mance

Week 10

Lieve allemaal,

Ja ja, we leven nog! Zal mijn best doen een zo'n goed mogelijk verhaal te maken van alles wat we beleven, maar dat gaat vrij moeilijk. Juist alle kleine dingen die we meemaken, de gesprekken op straat en de rare situaties in de smerige eettentjes maken het zo mooi. Haast niet te beschrijven!

Vorige week donderdag zijn we met de trein richting Anuradhapura vertrokken. We hadden ons voorbereid op een verschrikkelijk lange en smerige reis, maar het was een top reis. Een mooie treinreis van maar 4 uur in een schone en nieuwe trein, met zitplaatsen! Die donderdag zelf hebben we het rustig gehouden. Wel nog in een gammel, smerig eettentje wezen lunchen. Daar een ondervraging ondergaan of we getrouwd waren, zij had nog wel 2 zoons.. Mijn arme darmen zijn die maaltijd nog steeds niet te boven. Vrijdagochtend hebben we het oude gedeelte van de stad bezocht, het gedeelte met alle stoepa's, ruines, tempels en ga zo maar door. Eigenwijs als wij zijn hebben we de vele fietsverhuur mogelijkheden en tuktuk ritjes afgewezen, wij deden dat wel even ouderwets met de benenwagen. Misschien voortaan toch eerst maar eens goed de schaal op te kaart bekijken, want het was me een afstand. Midden in de hitte van tempel, naar stoepa, naar de boom waar buddha de verlichting vond gesjokt. Het was mooi om te zien, er heersde echt een rust die je nergens anders in deze steden vindt. Het gewone stadgedeelte was ook net zo smerig als de andere steden.
In de namiddag zijn we naar Mihintale geweest. Ook daar waren weer ruines, buddha's en en stoepa te zien. Ook was er een rots die je kon beklimmen. Dus wij op de bloete voetjes, want ja je moet overal je schoenen uit doen, die rost op geklommen. Echt een ontzettend mooi uitzicht! Na enkele minuten boven te staan, komt er ook een toeringcar vol nederlanders boven. Sta je dan op een rots van 3 bij 3 met een lading vol nederlanders, echt leuk!

Zaterdag richting Dambulla vertrokken. Daar die middag de grottempels bezocht. Was weer een hele klim omhoog, maar leuk om te zien. Ook daar weer ladingen met apen, overal! Ook kwam er een Sri Lankaanse jongen vragen of die met me op de foto mocht. Natuurlijk! Werd zijn moeder er ook nog even bijgehaald en cheeeeeece.

Zondag een dagtrip vanuit Dambulla naar Sigiriya gemaakt. Daar de klim van de welbekende leeuwenrots gemaakt.Boven op die rots is een ruine van een paleis van vroeger.Ook daar kwamen we dezelfde toeringcar vol nederlanders weer tegen. Weer een flinke klim met een mooi uitzicht.

Maandag hadden we eigenlijk gepland om naar Pollonaruwa te gaan. Ook daar staat het weer vol met stoepa's, tempels en ruines. Aangezien ze overal een belachelijke toeristenprijs vragen en we het wel een beetje gehad hadden met al dat culturele goed, hadden we onze plannen gewijzigd. Afegelopen maandag zijn we naar Dalhousie afgereisd, om daar die nacht adams peak te beklimmen. Het was een flinke reis van zo'n 7 uur, waarna we we echt in the middle of nowhere belandde. Echt, mij zal je nooit meer horen zeggen dat Millingen aan de Rijn een gat is. Daar was werkelijk niets! We verbleven in een guesthouse genaamd greenhouse en ze maakte hun naam waar, alles was groen. In de nacht van maandag op dinsdag zijn we om half 3 's nachts begonnen aan de klim. Toeristen doen dit 's nachts, zodat je rond half 7 in de ochtend de zonsopkomst kan zien. 3000 treden naar boven, een berg van 2200 meter hoog. In het begin lach je nog, maar dat was snel voorbij. Achteraf kan ik wel zeggen dat het goed te doen was, maar als je tijdens de klim omhoog kijkt naar de treden die je nog moet ben je echt ten einde raad. Wel was er zo'n leuke sfeer onderweg. In de nacht klim je naar boven, tientallen theestalletjes en honderden sri lankanen, heel jong en heel oud. Iedereem begroet je en stelt de gebruikelijk vragen zoals: hoe gaat het, waar kom je vandaan en is dit je eerste keer in sri lanka? Rond half 6 waren we boven en ontzettend koud dat het was! Staan er ook nog eens bordjes dat je je schoenen uit moet doen en je muts af moet zetten. Er toen toch maar voor gekozen de domme toerist te spelen. Helaas hing er een dikke laag mist waardoor de zonopkomst niet te zien was vanaf boven. Daarom maar weer aan onze tocht terug begonnen en nog iets kunnen meepakken van de zonsopkomst. De weg terug was een stuk minder zwaar, maar gesloopt waren we wel en we lopen nog steeds krom van de spierpijn. De berg zelf was niet eens zo boeiend, maar echt, wat een leuke ervaring!

Dinsdag nog lekker de rust gepakt in Dalhousie en gister, woensdag, richting Kandy vertrokken. Eindelijk weer eens een fatsoenlijke kamer. We slapen altijd in de meest goedkope guesthouses. En die zijn smerig, hebben roze, groene of bruine muren en de muskietennetten stinken zo erg dat we soms besluiten er niet onder te slapen. Hier blijven we tot en met zondag en we vullen de dagen met een dagje zwembad, nog wat cultureel goed en wat souvenirs kopen. Dit is een flink toeristische stad, dus hier kunnen we gewoon na het avondeten naar huis lopen. Voor de zekerheid lopen we toch maar achter een monnik aan, al spreken die je soms ook al aan om je uit te nodigen hun tempel te bezoeken.

De plannen zijn nu om zondag naar Ella te gaan, weer de bergen in. In de bergen is het weer trouwens net zoals in Nederland, dus ook wij lopen in een lange broek. In Ella blijven we 2 nachten. Daarna nog langs Nuwara Eliya en dan op vrijdag naar Colombo om ons visum aan te vragen. Dan reizen we al door naar Hikkaduwa, eerder dan gepland. Maar we hebben dan alles gehad wat we wilde zien en doen.

Gelukkig is het bij jullie weer lekker terras weer, geniet ervan! Studentjes is Maastricht, succes met jullie tentamens!

Liefs xxx,

Mance

Week 9

Lieve allemaal,

Eindelijk is het zo ver, mijn laatste verhaal vanuit Panadura! Eerst nog even over afgelopen weekend.

Vrijdag hebben we in Galle het fort bezocht. Was erg mooi om te zien. Ook hebben we ons daar weer eens iets laten aansmeren. Je zou toch denken dat we na 2 maanden alle trucjes wel kennen hier, maar nee. De vraag was of wij even iets in het nederlands voor een winkel wilde vertalen. Natuurlijk! Als dank kregen we 2 kleine maansteentjes. Maar ja, wat doe je met 2 miniscule steentjes? In plaats daarvan konden we ook oorbellen kopen met die steentjes erin, voor een mooi prijsjue natuurlijk. Dus ja, laten we die man er maar vanaf helpen. Overigens zijn het wel leuke oorbelletjes hoor. a Galle snel door gereisd naar Unawatuna, want de zee riep onze naam. Gewoon weer een lekker weekend gehad aan het strand, wat souvenirs gekocht, gesnorkeld en een biertje gedronken.

Zojuist hebben we het laatste dagje in het ziekenhuis erop zitten. Hier en daar nog even wat foto's gemaakt en de zustertjes een cake gegeven. Het was een mooie ervaring daar, maar mijn lichaam zit vooral vol spanning wat ons nu te wachten staat.

Nou, pak allemaal google maps er maar bij, de reisroute! We hebben geen strakke planning of zo, want je weet natuurlijk nooit wat er op je pad komt. Dit is een beetje het idee:
Aankomende donderdag vertrekken we vanuit Panadura naar Anuradhapura. Anuradhapura is de oude hoofdstad, die vooral volstaat met tempels en stoepa's. Hier blijven we ongeveer 2 dagen. In die 2 dagen bezoeken we ook Minthale, een paar kilometer ten oosten van Anuradhapura. Ook daar zullen wij onze culturele kennis verrijken. Daarna vertrekken we naar Dambulla. Vanuit daar bezoeken we een dag Sigiriya en een dag Polonnaruwa. Ook die steden staan vol met, je raad het al, tempels. Als we onze reisgids moeten geloven, is elke tempel bijzonder hier. De ene is de mooiste, de ander de grootste, de kleinste, de belangrijkste, de kleurrijkste en ga zo maar door. Ook wordt er in de ene een tand van buddha bewaard, in de ander een haar of een bot. Wij hebben allang besloten er maar een paar te bezoeken, anders komen we als buddha terug. In het weekend van 16 maart willen we in ieder geval in Kandy zijn. Daar zijn we weleenswaar al geweest, maar er valt nog het een en anders te zien. Na dat weekend gaan we richting Ella, dat is meer zuidwaarts de bergen in. Daarna naar Nuwara Eliya, meer richting het midden weer. Waarschijnlijk verblijven we in beide steden 2-3 nachten. Vanuit Nuwara Eliya moeten we een dag op en neer naar Colombo om dat verrekte transit visum voor India aan te vragen. Tot slot nog 'even' Adams peak, waarbij we onze conditie eens goed op de proef stellen. Oh ja en misschien ook nog het Siharadje Forest, maar het is vrij lastig om daar te komen dus dat zien we wel. Deze mooie reis sluiten wij af met een welverdiende week in Hikkaduwa. Daar zullen we zorgen dat ze ons hier in ieder geval nooit meer vergeten en dat we poepie bruin terug komen. Als je op de kaart kijkt zul je wellicht denken dat we maar kleine afstanden reizen. En ja, dat klopt, zo hebben we dat natuurlijk gepland. Maar denk dan ook meteen even aan mijn busverhaal..Morgen nog de hele dag de tijd om onze spullen te pakken en de andere vrijwilligers gedag te zeggen.

Ik ga mijn best doen elke week gewoon een verhaal te posten, maar ik weet natuurlijk niet hoe het daar met internet zit. Verder blijven we gewoon netjes binnen als het donker is, dan zal ons vast niets gebeuren ;).

Liefs en kussen,

Mance

Week 8

Lieve allemaal,

Daar zijn we weer live vanuit Sri Lanka!

Vorige week vrijdag hebben we onze schilderkunsten weer eens laten zien. We hebben met de andere vrijwilligers van projects abroad een school in Nebombo geschilderd. Op het schooltje zaten voornamelijk kinderen uit vissersgezinnen. Het zag er erg goed uit. Ze kregen in verschillende vakken les, zelfs de Kandydans kregen ze geleerd. Dat is de traditionele dans van Sri Lanka en ook meteen de meest stijve en ritmischloze dans die ik ooit heb gezien. Maar het was leuk om lekker nuttig bezig te zijn. Daarna met zijn alle geluncht in een hotel en nog gezwommen. Suzanne en ik bleven de nacht ook nog in Negombo. Het scheen een leuke toeristische plek te zijn, maar nee er hing een beetje een vreemd sfeertje. Toen maar besloten de rest van de avond in de Rodeobar met een pint door te brengen en daarna ons bedje in gekropen. Het was trouwens ook een vreemd hotel. Het muskietennet moest nog opgehangen worden. Toen ze die kwamen brengen vluchtte Suus de badkamer in, omdat ze net onder de douche vandaan kwam. Toen zette de man een stoel op het bed en moest ik op de stoel gaan staan om dat ding op te hangen. Stond ik daar dus op mijn tenen op die stoel terwijl hij de stoel (en grotendeels mij) vasthield. In zulke ongemakkelijke situaties krijg ik dus een lachbui, dus Suus vroeg zich toch sterk af wat er zo gezellig was daar.

Zaterdagochtend Negombo ontvlucht en richting Colombo (de hoofdstad) gegaan. Daar zijn we de wijk Pettha even ingeweest. Dat zijn ontzettende drukke, vieze en volle straatjes en in elke straat staat een product centraal. Dus een straat waar je stoffen kunt kopen, een straat waar je leer kan kopen enzovoorts. Ook lag daar het Dutch museum en daar moesten we natuurlijk even een kijkje nemen. Een paar oude meubels, munten en zwaarden in een stoffig gebouw en daar is het wel mee gezegd. Daarna hebben we onze Sri Lankaanse lunch skills maar eens op de proef gesteld. In een niet al te schoon eettentje waar ze het woord menukaart niet kende en de bakken rijst van tafel naar tafel gingen, gewoon maar eens wat besteld. We kregen fried rice met een curry met kip en jaaaa we konden de pittigheid aan! Ook blijft het leuk om terug te rekenen in euro's, voor zo'n 2 euro ben je klaar. Daarna nog even bij een groot warenhuis, Odel, rondgekeken en weer richting Panadura gegaan.

Zondag zijn we naar de Dehiwala Zoo geweest, een dierentuin dus. Het zag er eigenlijk gewoon uit zoals de dierentuinen die wij gewend zijn. Het enige verschil was, dat wij ons als blanke daar ook soms dieren voelde. We zaten nog net niet in een kooitje, zo interessant leken we.

Nog maar 2 dagen in het ziekenhuis te gaan! Gister hebben we een tangverlossing gezien en vandaag een keizersnede. Beide werden erg goed uitgevoerd, echt zoals we het in nederland gezien hebben. Verder is het ook echt raar om te merken hoe gewend we aan deze situatie zijn geraakt. Ik kan me echt nog goed herinneren hoe onder de indruk ik de eerste dagen was. Nu zitten we erbij alsof we niet anders gewend zijn.

Aakomend weekend gaan we naar Unawatuna. Nog even lekker genieten van het strand en de souvernirs inslaan zodat we die niet hoeven mee te zeulen. Ook nog even wat cultuur snuiven bij Galle Fort.

Volgende week dinsdag is dus onze laatste werkdag. Eigenlijk zouden we dan woensdag naar Anuradhapura vertrekken, maar het is dan volle maan. Dan heeft iedereen vrij en bezoekt iedereen tempels en dergelijke, dus een ritje in de trein kun je dan wel vergeten met je backpack. Dus nu vertrekken we donderdagochtend, spannend! Volgende week zal ik jullie meer vertellen over hoe we onze reis in gaan delen.

Ik hoop dat het met jullie nog allemaal goed gaat en dat de winter jullie begint te verlaten. Ook voeg ik nog even wat nieuwe fototjes toe.

Liefs xxx,

Mance

Week 6 & 7

Lieve allemaal,

Nu maar eens mijn best doen om 2 weken in een verhaal te proppen. Te beginnen bij week 6, het weekend van 11 en 12 februari.

Op 11 februari hadden we een medical camp. Zo een als eerder beschreven, met de vinger prikjes en bloeddruk meten. Alleen was het nu op een andere lokatie. Het was weer eens leuk om nuttig te zijn. Gelukkig was het dit maal minder druk, dus na de overheerlijke lunch snel naar Hikkaduwa geraced om in de zee te springen. 'S avonds nog even een kijkje genomen in Mambo's, waar de party elke zaterdagavond plaats vindt. Nu eens gearmd met een fles water in plaats van Lion, hebben we al het vocht uit ons lichaam gedanst. Omringd door Sri Lankanen natuurlijk ;).

Afgelopen vrijdag zijn we op safari geweest. In de ochtend vroeg vertrokken richting Tissamaharama. Na een lange reis van 6,5 uur kwamen we daar zo gaar als een koekje aan. En letterlijk gaar, want we zagen helemaal zwart van alle roet die we onderweg gevangen hadden, nee ze kennen hier geen roetfilters. Gelukkig konden we wel zitten, maar na 3 uur is dat ook al niet zo comfortabel meer, aangezien het lijkt alsof ze elke keer proberen een record te halen met hoeveel mensen er op een stoel passen. Maar goed, daar aangekomen werden wij opgepikt door de man van ons guesthouse. Suzannen en ik waren daar als eerste, de 10 anderen waarmee we op safari gingen kwamen later. 's Avonds gezamenlijk in een wegrestaurantje gemaakt van golfplaten wat gegeten en op tijd naar bed. Zaterdagochtend om 5 uur vertrokken we (zonder ontbijt) met 2 jeeps richting Yala National Park. Het grootste en bekendste park wat ze hebben hier. Omdat we vrijwilligers zijn en een visum voor 3 maanden hebben, mochten we voor zo'n 0,50 eurocent naar binnen. Anders was het zo'n 30 dollar, dus dat was mooi meegenomen. De omgeving was echt een heel ander stuk Sri Lanka als dat wij gewend waren. Erg groen, maar geen palmbomen, rotsen en van die roodachtige grond. Het gaf wel een avontuurlijk gevoel, daar achterin die jeep op zoek naar wilde dieren. Toch nog even gevraagd of de gids een geweer bij had voor het geval we aangevallen zouden worden. Hij zei dat hij die niet had maar ook niet nodig had, hij had een grote mond en dat heeft hij wel bewezen. Die kerel kon echt niet praten, alleen maar schreeuwen. Je zou toch denken dat je als gids wel weet dat je de dieren dan wegjaagt.. Na 6 uur gehobbeld en gebobbeld in de jeep te hebben gezeten, hebben wij ons netvlies verrijkt met 3 olifanten, een lading aan pauwen, 4 krokodillen, 2 vossen, 1 uil, wat apen, vogeltjes, een soort bever en jawel.... een luipaard (met een dode aap in zijn bek). Klinkt heel vet en veel allemaal, maar het voelde een beetje schaars als je zo lang in dat park bent en ladingen aan apen en olifanten verwacht. De safari bleef trouwens maar doorgaan en doorgaan. Wij dachten dat de chauffeur wist dat wij om half 11 weer terug in ons guesthouse moesten zijn voor ontbijt. Dus om kwart over 10 toch maar vriendelijk verzocht om terug te gaan, aangezien we erg hongerig waren en al 2 uur geen boeiende dieren meer hadden gezien. Dit leverde de nog een behoorlijk ongemakkelijke situatie met de gids op die tip verwachtte, maar het was zo'n misselijk mannetje dat hij ernaar kon fluiten. Vervolgens namen we een totaal andere weg terug naar het guesthouse, dus wij dachten dat de gids de chauffeur opdracht had geven ons ergens te lozen tussen de luipaarden of zo. Gelukkig toch heel aangekomen en een flink ontbijt gegeten.

Daarna weer, hoe verassend, richting Hikkaduwa gegaan. We kunnen niet al te veel tripjes maken in de weekenden, aangezien we straks nog 4,5 week om te reizen hebben. En ja, wat is er mis met een strand vol palmbomen en lekkere zonnebedjes? Op maandag weer terug gegaan naar Panadura, we hadden nog een dagje vrij.

Eindelijk beginnen we zo goed te 'ver-Sri Lankanen' dat we gratis tuktuk ritjes krijgen en zelfs een ritje op een moter. En op de moter zoals het echte Sri Lankanen beaamt, met zijn drietjes achter elkaar. Op Panadura beginnen we ondertussen wel een beetje uitgekeken te raken. De grote plannen voor de reis beginnen steeds meer vorm te krijgen. Deze week nog, volgende week en een halve week van die week daarop, dus tot en met 7 maart.

Vrijdag gaan we weer met alle vrijwilligers een weeshuis of iets schilderen. Dat is in Negombo (boven Colombo) en daar blijven we dan een dagje. Zaterdag gaan we Colombo maar eens verkennen en dan terug naar Panadura. Op zondag een dagje naar de dierentuin of het zwembad.

Alles gaat hier dus goed! Nog steeds geen heimwee, maar wel klaar voor het reizen. Ik hoop dat het met jullie ook goed gaat en jullie je niet te verveeld voelen in Nederland ;).

Liefs en een kus,

Mance

En trouwens, even over carnaval! Dat hebben we natuurlijk wel gemist! We waren dan wel niet verkleed, maar de polonaise hebben we met zijn tweetjes gelopen, terwijl we de mooiste hits zongen.

Week 5

Lieve allemaal,

Zo, weer op naar het volgende verhaal!

Vorige week donderdag was Suzanne jarig. Met de opgestuurde slingers en balonnen van de moeder van Suus heb ik samen met onze huisgenootjes het balkon en de slaapkamer versierd. Stap 1 naar een mooi verjaardagsfeestje. Groots vieren zat er natuurlijk niet in, dachten we, dus in de ochtend gewoon naar het werk gegaan en in de middag vrij genomen om te gaan zwemmen en lunchen. Daar aangekomen blijkt een halve Sri Lankaanse middelbare school losgebroken, feest. De meisjes allemaal netjes gekleed langs de kant en de jongens stoeiend in het water. Ga dan maar even relaxed langs de kant liggen in je bikini, je realiserend dat al de jongens waarschijnlijk voor het eerst zoveel vrouwelijk, blank bloot zien. Eerst dan maar de lunch met een Lion Lagertje erbij, begeleid door een sri lankaans bandje. Daarna waren de meesten goed en wel uit het water getrokken, dus we hebben heerlijk gezwommen. Tegen het eind van de middag richting huis gegaan, gegeten en op naar bed, dacht Suus. Samen met onze huisgenootjes had ik ondertussen nog wat biertjes geregeld en iets genaamd bettle nut. Veel Sri Lankanen lopen hier met een rood uitgeslagen mond en kitsen plassen rode zooi uit. Na wat rondvragen wat het was bleek het bettle nut te zijn, 'een soort kauwtabak'. De verjaardag van Suus was natuurlijk een leuke gelegenheid om zoiets typisch sri lankaans te proberen. Voor 20 roepie, dat is nauwelijks uit te drukken in eurocenten, kregen we 2 pakketjes groene bladeren. Daarin zat een soort wit kauwgompje, een paar noten en een paar rode blaadjes. Geen flauw idee hoe te eten, maar zeker wisten we dat we het uit moesten spuugen. En geloof me, dat is je eerste reactie. We namen een beetje van alles in onze mond, kauwde en de gezichten vertrokken. Toch even stoer door kauwen, maar het was zo vies dat iedereen binnen 2 minuten over de reling van het balkon, de wasbak of boven de wc hing. Daarnaast bekroop ons een licht gevoel in ons hoofd en bij het draaien van je hoofd kwam het beeld later pas voorbij, ja het was een leuke verjaardag.

Afgelopen vrijdag met zijn tweetjes richting Galle en Unawatuna vertrokken. Er is een hoop te zien in Galle, hadden we gelezen en vertelde de plaatselijke troeristen informatie service ons. Alles ligt wel ver uit elkaar, dus dan maar met de tuktuk. Deze mannen waren zo aardig om ons per kilometer te laten betalen, met gratis historische verslagen bij alles en tijd om rond te kijken. Eerst via een flinke weg richting de welbekende slapende buddha gegaan. Daar werd ons nog vriendelijk verzocht onze naam in een boekje te schrijven en het bedrag wat je donneerde. Meer dan 30 roepie zat er niet in. Dat bedrag was te weinig om onze naar achter te laten, dus gooi het dan maar in die box daar. Daarna weer een flink lange rit naar een schildpadden opvangplaats. Daar moesten we ook weer 400 roepie betalen om binnen te komen. Zo interessant vinden wij schildpadden niet en al helemaal niet als het je word opgedrongen, dus nee rij maar door naar het volgende. Toen stopte we bij de welbekende vissers op een stokje (weet niet of die een naam hebben). Nog voor we goed en wel de tuktuk uit waren werden we al op de schouders gegooid, ik met een vieze en bezweette tulband op van een visser, en op zo'n stok gezet. Hup hengel in de hand en vissen maar. Na 1 minuut kregen we een hengel met vis in onze hand geduwd, werd er een foto gemaakt en werden we er weer afgehezen. Daar vragen ze dan even 3000 roepie voor. Geirriteerd als we waren besloten we toch maar dat er een eind aan moest komen zo afgetroggeld te worden door deze mensen hier. Uiteindelijk hebben we het naar 800 roepie kunnen brengen, maar blij waren ze niet. Daarna ook maar even de discussie met de tuktukdriver aangegaan, omdat we er ondertussen toch wel al flink wat kilometers op hadden zitten en we pas op de helft waren. Besloten de rit te stoppen en ons naar het hotel in Unawatuna te brengen, en tja dat is dan 37 kilometer. Al met al, vertrouw ze nooit die vuile ratten.
In Unawatuna hebben we in het meest smerige hotel ever geslapen, maar ja het was goedkoop. Verder heeft het echt helder blauw water en vele leuke restaurantjes en barretjes. Twee avonden op stap geweest arm in arm met de Lion Lagers en eindelijk was het zover, we hebben Nederlanders ontmoet! Dus even flink Nederland vertegenwoordigd, wel vergezeld met dansende Sri Lankanen. Het is zo grappig om die hupsende, vrolijke Sri Lankanen met hun swingende schouders te zien dansen. Op zondag weer richting Panadura vertrokken en dat was een zware reis met kater, zonder stoel en mannen om je heen die vragen of je getrouwd bent.

In het ziekenhuis gister en vandaag toch weer even met mijn neus op de feiten gedruk dat het hier toch echt andere koek is om te bevallen. Vastzittende placenta. In Nederland wacht je thuis een uur voordat je naar het ziekenhuis gaat. Het liefst wil je de placenta met een half uur wel eruit hebben, maar no worries als het iets langer duurt. Je verricht wel naarmate de tijd verstrijkt een aantal handeling om de kans te vergroten dat de placenta zonder grote ingrepen komt. Hier stoppen ze vriendelijk na een kwartier en een flinke dosis medicijnen een halve arm in je. Manuele placenta verwijdering, in Nederland doen we het ook, maar dan onder narcose. Echt, ik dacht dat ze of de hele baarmoeder straks binnenstebuiten mee zouden nemen of die vrouw in schok zou raken. Geen van beide gebeurde, maar echt die arme vrouw weet pas wat pijn is. Daarna bij het hechten meegekeken. Wij krijgen geleerd nauwkeurig te hechten. Je wilt toch dat het een beetje netjes blijft daar beneden en het goed blijft werken. Ik heb nu in ieder geval gezien hoe het niet moet. De ravage na de bevalling was minder groot dan na het hechten, arme vrouw. Alsof dat nog niet genoeg is moest haar baby ook nog beademd worden omdat het er als een slappe vaatdoek uit kwam. Gelukkig knapte het kindje snel op, maar ook in Nederland gaat het er anders aan toe.

De cracker voorraad is ondertussen naar nul gebracht. We krijgen onze buikjes rond met de rijst en de curry's, papaja en de mierzoete thee. Gister alleen wel een drankje op waar ik toch echt even moeite mee had. Het was een groene dikke smurrie gemaakt van planten en bomen en smaakte erg zout. Daarbij at je iets suikerachtigs van planten. Gelukkig kon Suus me aanmoedigen door snel in het Nederlands te zeggen: 'gewoon grote slokken nemen'. Ja, dat is het voordeel van een andere taal.

Aankomende zaterdag staat ons weer een medicalcamp te wachten. Weer even iets nuttigs doen voor de mensen hier. Daarna gaan we waarschijnlijk een dagje/nachtje naar Hikkaduwa. Schaatsen zit er bij ons niet in, dus dan maar van het strand genieten ;).

Ik hoop voor jullie dat jullie getuigen mogen zijn van de elfstedentocht, heeft die kou toch nog ergens zin voor gehad.

Liefs en to schrijfs,

Mance