Lieve allemaal,

Zo, het zit erop! En wat een kou hier! Zal nog even de laatste avonturen vertellen, want we hebben me toch iets meeggemaakt..

Donderdag rond een uur of 9 's avonds liepen we op straat opweg naar het strand. Ik voel ineens dat er aan het tasje dat ik om heb getrokken wordt en zie een jongen op een scooter ermee weg rijden. Binnen een fractie van een seconde was ons tasje gejat! Niemand had het gezien en het gebeurde zo snel dat wij ook amper iets gezien hadden. En in het tasje zat onze camera! Echt, alle foto's van 3 maanden Sri Lanka. Ook onze mobiele telefoons, sleutel van het guesthouse en wat geld zaten erin. Dat is allemaal te overzien, maar die camera. Meteen naar Sri Lankaanse vrienden gerend en ons verhaal gedaan. Zij op de scooter gesprongen om te kijken of ze iets konden vinden, wat natuurlijk niet het geval was. Het was zo onwerkelijk, echt niet te bevatten. In 3 maanden Sri Lanka is alles goed gegaan en dan op de laatste dag zoiets. Ze hadden alles mogen hebben! Zonder foto's kun je ten eerste veel minder overbrengen hoe alles daadwerkelijk was, maar ten tweede, het zijn je herinneringen. Nu weet ik alles nog wel, maar het is onmogelijk alles te onthouden. Als laatste kans het terug te krijgen hebben we die vrienden toen in het sigalees naar onze telefoons laten smsen. Met de vraag of we alsjeblieft alleen de memoriestick terug mochten, dat het zo ontzettend belangrijk voor ons was, dat we niet naar de politie zouden gaan en we er geld voor wilden geven. Die avond niets meer gehoord. Gelukkig hadden we onze tranen opzij kunnen zetten en toch nog kunnen genieten van een onvergetelijke laatste Sri Lankaanse beachparty. En bij het zien van een vallende ster hebben we waarschijnlijk hetzelfde gewenst.. want.. jaja, het is net een hele slechte film.. WE HEBBEN ONZE CAMERA TERUG!! Vrijdag had die kerel gereageerd op het smsje met een of ander verhaal dat hij geld nodig had omdat zijn oma ziek is. Wij dus weer smsen en hebben zowat de hele dag onderhandeld en in spanning afgewacht. Om 5 uur was het dan eindelijk zover dat hij toe zei. Die vrienden van ons op de scooter met 15000 roepie er naartoe. Er kon zoveel fout gaan, je weet niet wat voor een gek het is. En thank god, ze kwamen met de camera terug!! Echt niet te bevatten! Blijkbaar had hij toch een goed geweten. Er waren wel 100 foto's gewist, maar als dat het ergste is. En donderdag hadden we trouwens wel meteen aangifte gedaan, maar de politie kon ook niets doen. Wel interessant om dat gebouw ook eens van binnen te zien. We moesten het verhaal zelf opschrijven op een leeg A4-tje en dan vrijdag terug komen en dan zouden we een kopie krijgen. Dus vrijdag waren we daar weer en hebben alleen even de hand geschud met een of andere hoge pief. Vroeg niet eens naar het verhaal en hij zou de verklaring wel mailen. Nou, ben benieuwd. Oeh! Werd net door Suus gebeld dat een vriend van haar vader het is gelukt de gewiste foto's terug te krijgen. Dat is een of ander technisch verhaal waar ik me niet aan waag, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit, ge-wel-dig!

De reis is verder allemaal soepel verlopen. Van bus in auto, van auto in vliegtuig, van vliegtuig in vliegtuig en van vliegtuig in auto. Dat gedurende zo'n 24 uur en je bent weer thuis in Nederland. Op de heenweg tranen om Nederland te verlaten, op de terugweg tranen om Sri Lanka te verlaten. Wie had dat ooit kunnen denken. Het is natuurlijk leuk om weer terug te zijn, maar ook raar. Wij hebben daar 3 maanden in onze eigen wereld geleefd, met eigen vrienden, gewoontes en avonturen. Het land hebben we op ons duimpje leren kennen en ineens ben je weer terug in je leven hier, dat 3 maanden heeft stilgestaan. Maar zo'n zwaar leven heb ik hier niet, dus dat zal wel weer goedkomen ;). Maar wat is het koud!

Ik ben ontzettend blij dat ik dit heb mogen meemaken. Klinkt allemaal heel cliché.. maar had het niet willen missen Graag wil ik ook iedereen bedanken die altijd achter mijn keuze hebben gestaan en die het mogelijk gemaakt hebben deze trip te ondernemen. En ik ben natuurlijk blij met iedereen die onze avonturen gevolgd hebben. Altijd leuk dat te delen en jullie reacties te lezen.

En tot slot wil ik natuurlijk mijn lieve Suusje bedanken! De momenten die we niet samen zijn geweest zijn op één hand te tellen, maar we hebben het altijd leuk gehad. Afgelopen nachtje mijn eerste nachtje alleen geslapen, was toch wel ongezellig. Elke ochtend als ik wakker werd en één oog half open deed, zat Suusje al te zwaaien en zei: 'Goedemorgen!!'. Gaan vast nog honderden keren alle foto's bekijken en onze avonturen bespreken, want echt, ik wil alles opnieuw in mijn gedachte beleven!

Lieve lezertjes, hopelijk tot een volgende reis.

Liefs,

Mance