Ayobowan!

We zijn alweer een week verder! Leuk om al die reacties te lezen!

Met ayobowan (hallo) en istutti (dank je wel)heb ik alles in het sigalees wel gezegd, meer zit er voorlopig echt niet in. Telkens als iemand zich voorstelt, dan ben ik de naam meteen weer vergeten, het is zo'n onmogelijke taal!

Afgelopen weekend zijn Suzanne en ik samen met 2 huisgenootjes Rahel en Mischa naar Bentota geweest. Bentota is een klein toeristisch dorpje, ongeveer een uur van Panadura. Eindelijk hebben we geproefd van het zwemmen in de zee, die overigens erg zout is, engelegen op het strand. We verbleven in een klein hotel genaamd 'German Lanka', die duitsers zijn ook overal. Slechts 5000 roepie (ongeveer 35 euro)hebben we betaald voor 2 nachten inclusief ontbijt en een lauwe douche! Het is elke ochtend weer zo'n gevecht om mezelf langer dan 2 seconden onder die ijskoude douche te laten staan. Maar goed, vrijdag dus lekker op het strand gelegen, zaterdagochtend ook en zaterdagmiddag hebben we een boottocht op een meer gemaakt. Daar hebben we ons eerste beetje junglegevoel opgedaan, ja ja we hebben echte krokodillen gespot! En niet alleen gespot, we hadden het geluk dat we een visser tegen kwamen die een babykorkodil van ongeveer 1 maand oud had gevangen, dus die hebben we eens even lekker vastgepakt. Wel eng want het arme ding keek erg boos, maar i did it! Verder zijn we naast luie varanen niets wilds tegen gekomen. Wel onderweg nog even gestopt bij een kleine kokosnotenfabriek. Zo 'lief en leuk' van ze, die gratis rondleiding. Ze lieten ons zien hoe ze werkelijkwaar alles van een kokosnoot gebruikten. Op het eind leidde deze 'gratis' rondleiding wel tot een behoorlijk ongemakkelijke situatie, we werden bijna gedwongen iets te kopen uit hun souvernirshop. Als gierige Nederlanders die we zijn, hebben we dat toch maar achterwege gelaten. Tot slot zaterdag dan ein-de-lijk ons eerste Sri Lankaanse Lion biertje genuttigd. En wat smaakte die goed! Voor slechts 250 roepie (ongeveer 1,70) kregen we een fles van 625 ml, da's niet mis dus.

Zondag vanuit Bentota naar Beruwala gegaan. Daar had projects abroad een medical camp georganiseerd. Daar aangekomen staan er een hele hoop Srilankanen te bidden, geen idee wat ze van ons wilde dus. Het een en ander werd klaar gezet enuitgelegd. Het waren arme mensen die uit de omgeving kwamen om een gratis check-up te krijgen en eventueel medicijnen. Diabetes is een veel voorkomende ziekte hier. Deels is het genetisch, deels door het voedsel hier. Met ongeveer 15 vrijwilligers van projects abroad hebben we bij ongeveer 400 mensen het suikergehalte gechecked door middel van een vingerprik, de bloeddruk gemeten en medicijnen uitgedeeld. Het medical camp was drukker bezocht dan ze verwacht hadden, dus we zijn niet tot 12 uur bezig geweest, maar tot 3 uur. Maar goed, geen probleem natuurlijk. Het was leuk om eens wat echt vrijwilligerswerk te doen.

Deze week ben ik al veel meer gewend aan het leven hier. Eerste weekje was toch wat pittiger dan verwacht. Niet dat ik heimwee heb, maar het wennen aan alles kost echt tijd. Alleen de lunch in de middag is nog steeds een survival. Wie eet er in godsnaam met dit warme weer rijst en curry om 12 uur 's middags?! Als je issues hebt met je zelfvertrouwen als blanke vrouw, kom dan naar Sri Lanka. Suzanne en ik voelen ons soms net de koningin. Mensen zwaaien, lachen, toeteren en de meeste mannen vragen: were are you going? dat klinkt als: werjoe-go-ing. Wij, zo vriendelijk als we zijn, zwaaien lachend terug. Na 1,5 week hier valt het me toch mee aan vieze beestjes ik hier heb gezien. Er zitten hier veel eekhoornachtige diertjes, vleermuizen zo groot als batman en hier en daar een gekko. Trouwens, ook een olifant op het strand in Bentota gezien, geen wilde, maar toch, het was een olifant! Ook hebben we een huisdier sinds vorige week. Suzanne maak je blij met elk dier, als ik roep dat er een olifant op straatloopt rent ze van de wc af, maar van een dier krijgt ze echtnachtmerries. Ja wel, een rat! Ik heb hem niet gezien, maar er schijnt er een onze badkamer te bewonen, hij laat zijn sporen achter. Alvorens we de badkamer betreden, zwaaien we de deur van de badkamer open en ondergaat deze een grondige inspectie.

Verder gaan we doordeweeks ongeveer 4 uur per dag naar het ziekenhuis. We kunnen er nog steeds niet veel doen, maar we observeren veel en stellen vragen. Medisch gezien is het een goed ziekenhuis voor wat ze hier kunnen. Er zijn denk ik 2 grote verschillen. Een is dat ze niets steriel maken. Steriliseren is hier de gebruikte materialen afwassen meten koud water enwatjes in krantenpapier rollen, dan doe je een groen doek om de spullen en het is ineens steriel! Het tweede grote verschil is dat hiet gewoon niet gecommunisseerd wordt met de barende. Het personeel heeft de grootste lol onderling, maar er wordt gewoon niets gezegd tegen de vrouw. Ze trekken, duwen en spuiten in je zonder iets te zeggen. In Nederland ben ik nog nooit bijna flauwgevallen, maar hier moet ik soms toch echt even gaan zitten als ze aan het hechten zijn of na de bevalling voor de vierde keer een hele hand naar binnen stoppen, ja een hele hand! Dinsdagmiddag hebben we vrij genomen en zijn we naar Wadduwa gegaan. Een plaatsje 10 minuten van Panadura, waar we voor enkele roepies gebruik kunnen maken van het zwembad van een hotel. Buiten de hekken van dat hotel en ook van andere hotels zitten gewoon srilankanen naar binnen te kijken omdat ze het zo aantrakkelijk vinden naar halfnaakte blanke vrouwens te kijken. Heel vies, maar ik snap het ook wel nu ik heb gezien wat voor een rare badpakken de vrouwen hier dragen. Een badpak met pijpjes tot net boven de knie, met mouwen tot halverwege de bovenarm en dan zit er nog een raar rokje rond de heupen. Verder beginnen we goed, of misschien iets te goed, te wennen aan het ritme hier. Soms liggen we al om 9 uur (!!) in bed en we staan rond 7 uur op.

Aankomende vrijdag vertrekken we vroeg naar Kandy. Suzanne, Rahel, Mischa en ik pakken de trein van 7 uur. Een groep met andere vrijwilligers komt later. Als het goed is gaan we op een olifant rijden en de tand van Boeddah bekijken. Heb er dus erg veel zin in!

Ik zet mijn Sri Lankaanse nummer niet op internet, maar mocht je 'm willen kun je die altijd aan familie en vrienden vragen. Ga nu ook nog proberen foto's te uploaden, zodat jullie hoop ik een beetje een indruk krijgen.

Hou jullie haaks met het koude weer en kijk uit naar jullie reacties.

Liefs,

Mance