Lieve allemaal,

Eindelijk mijn eerste verhaal vanuit Sri Lanka! Laten we bij het begin beginnen.

Zaterdag ochtend zijn we heel vroeg vertrokken naar het vliegveld in Brussel. De traantjes rolde daar wel even, maar goed, eenmaal in het vliegtuig was het enthousiasme dat overheersde. In het vliegtuig een goede plaats, veel eten, vriendelijke mensen, kortom een goede vlucht. Na 9 uur kwamen we aanin Chennai, India, waar het er meteen al anders aantoe ging.Een heel leeg vliegveld, grimmege sfeer en een van de weinige blanke. Met een kleiner vliegtuig, zo'n gammel ryanair ding, gingen we naar Sri Lanka.Binnen no timekregen we al 2 telefoonnummers toegestopt, dus dat was een goed begin. Om 3 uur 's nachts lokale tijd kwamen we dan eindelijk in Sri Lanka aan. Gelukkig was de sfeer meteen veel beter dan in India. Huppa ons visum in 2 minuten geregelt en een simkaart ook. Zwaar beladen liepen we naar Anura, de man die ons op zou halen.Een groepje mannen wist gelukkig van onze komst, wantAnura lag te slapen. Dan maar mee met King Asele (of zoiets), hij brachtons naar Colombo waar wij de komende 2 nachten zouden verblijven.Dit is meteen een mooi aanknopingspunt om het eens te hebben over het rijgedraghier. Poeh! Op eenzelfde weg rijden erlompe bussen, auto's, tuktuk's, fietsers en lopen er mensen.Op een tweebaansweg rijdt iedereen in het midden. Dusde enige manier om ergens langs te komen en om te overleven is jetoeter.Onderweg nog even een stop gemaakt, omdatKing Alele toch echt even koffie nodig had anders viel hij in slaap. Rond half 5kwamen we aan bij het Tropicin Hotel. Een Sri Lankaans mannetje genaamdMohammed deed open, we kwamen binnen in een kamer waar een bureautje stond meteen bordje 'reception'. Ook lagen er 2 matrassen, op 1 lageen mante slapen en uit de ander was Mohammednet komen rollen.Mohammed kon niet zo goed engels, maar het was wel een schatje. Middenin de nacht heeft hij ons nog even het dakterras laten zien gevolgd door een knijpjein onze arm en bewondering van onze sieraden. Toen zijn wetoch maar gaan slapen.

De volgende dag, zondag,hebben we uitgeslapen en zijn we vol goede moet met onze bikini onder onze kleding richting 'strand' gegaan.Onderweg kwamen we veel zwerfhonden tegen, zagen wegasten van het leger met een pistool en werden we overal nagekeken.Het is best raar, want nu voel je ook eens hoe het is om als enige blanke rond te lopen. Wij lijken heel interessant te zijn. Maar goed, onderweg nog even naar de supermarkt voor een ontbijtje. Toch lastig om iets te vinden wat je gewend bent. Ze hebben we brood en crackers, maar eigenlijk geen beleg? Toen met ons ontbijtje verder gelopen richting 'strand'. Want ja, het strand bleek slechts een aantal rotsen/stenen met een treinrails er langs en enkele krotten. Terug naar het hotel, waar we onze eerste mierzoete sri lankaanse thee met melk dronken. Later op de avond uit eten gegaan met iemand van Projects Abroad en 3 andere vrijwilligers. Daar heb ik het meteen geweten, mijn maaltijd was zo heet dat ik ervan begon te zweten, kreeg tranen in mijn ogen en mijn lippen brandde. Vervolgens met de tuktuk naar het hotel gegaan en gaan slapen.

Op maandag werden we om 08:00 uur opgehaald door 2 mensen van Projects Abroad. Eerst richting hun kantoor gegaan en kennis gemaakt met een van de bazen, vervolgens richting de vrouwenkliniek om alvast een kijkje te nemen voor dinsdag. Het is een mooi gebouw van buiten, geschonken in 1923 door een rijke familie met veel kinderen. De rondleiding hebben we tot op heden niet gehad, maar we hebben wel met onze supervisor Dr. Ramanayiaki (zoiets) gesproken en met the big boss (die heeft een andere moeilijke naam). Het is moeilijk ze te verstaan, want ze praten met zo'n dik accent engels. Maar goed, wel begrepen dat we dinsdag om 08:00 uur verwacht werden in de labourroom. Daarna hebben we kennis gemaakt met ons gastgezin. Deze bestaat uit onze gastmoeder, die a lillte engels kan, haar zoon en de housemate. Vader die woont en werkt in Jaffna en komt ongeveer eens per maand thuis, de ene dochter woont en studeert in Colombo en de andere ergens in Australie. Ook zitten er nog3 vrijwilligers, 2 uit Duitsland en 1 uit de U.K. Het huis zelf ziet er natuurlijk heel anders uit dan we gewend zijn. Je loopt uit beleefdheid op je bloten voeten, er is geen warm water (ook niet met douchen!), geen wasmachine en het ruikt er raar. Maar ik weet zeker dat we voor Sri Lankaanse begrippen er goed zitten. Suzanne en ik delen een kamer met een 2 persoonsbedje. Dat bedje heeft een matrasje van 2 centimeter dik, kraakt bij elke ademhaling en is 1,40 breed. Daarboven hangt een rose klamboe, erg knus dus.

Dinsdag en vandaag, woensdag, naar het ziekenhuis geweest. Eigenlijk zijn aardig wat dingen te vergelijken met hoe het in Nederland gaat. Alleen ga je zo'n 100 jaar terug in de tijd. De labourroom is 1 kamer met 7 bedden waar iedereen ligt die aan het bevallen is. Er mag geen familie bij zijn, ze zijn dus altijd alleen. Op krakkemikkige bedden liggen die vrouwen te 'wachten' totdat ze volledige ontsluiting hebben en mogen persen.Tot die tijd wordt er zo af en toe eens de hartslag gecontroleerd en gekeken hoe ver ze zijn. Niks geen ondersteunig.. Voor ons is het niet echt mogelijk daar iets te doen. Veel zusters spreken alleen sigalees, dus meer dan vriendelijk lachen doen ze niet. Wel hebben we nog meegekeken bij een soort baby spreekuur. Op dinsdagochtend komen alle baby's die medische problemen hebben, denk aan onvoldoende groei en hartruisjes. En op woensdag alle babay's van 2 weken of 4 weken oud. Als na 4 weken alles goed is, gaan ze onder controle in het lokale ziekenhuis. Ook anders is de controles die zwangere hier krijgen. Tussen 8-10 weken krijgen ze een echo, zoals in NL, en rond de 20 weken luisteren ze naar het hartje en controleren ze de bloeddruk. Is er dan iets mis dan komen ze wel vaker, maar anders kloppen ze weer aan als de bevalling is begonnen.

Buiten de werkuren (slechts 4 per dag), is er eigenlijk niet veel te doen. Panadura is een druk stadje met veel verkeer en weinig groen. S' avonds kunnen we niet de straat op, omdat dat te gevaarlijk voor blanken is. Er is wel een strand, maar ook daar is het te gevaarlijk om te liggen en het is ok te vies daar. Suzanne en ik als echte partyanimals moeten dus erg wennen. We moeten in de dagelijkse routine komen en onze vrije uren anders opvullen dan we in gedachten hadden.

Vrijdag en zaterdag gaan we naar Bentota. Daar is wat meer toerisme, dus daar kunnen we wel lekker op het strand liggen en enge beesten zoeken. Zondag hebben we een medicalcamp in Beruwala en daarna gaan we weer terug naar Panadura.

Nog even over het eten! We eten 2 keer per dag rijst met verschillende curry's. Heel vaak weten we niet wat het is, maar we proberen alles. We hebben altijd een pak crackers op onze kamer liggen, voor het geval dat alles toch een beetje tegenviel. In de ochtend hebben we gewoon lekker toast of iets dergelijks.

Zo, een heel lang verhaal, maar jullie zijn nu weer helemaal bij. Zal volgende week vast weer een verhaalte posten. Ben verder meestal bereikbaar op mijn Sri Lankaanse nummer.

Liefs,

Mance