Hallo hallo!

Daar volgt het volgende verhaal alweer.

We zijn begonnen aan onze vierde week in het ziekenhuis. Voor onze reis begon, hadden we gehoopt gaandeweg steeds meer te mogen doen in het ziekenhuis. Vanaf dag 1 was echter al duidelijk dat dat 'm niet ging worden. De taalbarriere is daarvan denk ik een van de grootste redenen. Kijken, kijken en kijken dus. Tot nu toe hebben we geen dingen meegemaakt die we in Nederland nog niet hebben gezien. Zoals ik al eerder schreef gaat alles hier 'alleen' wat lomper, sneller en onsterieler. Afgelopen week onze eerste vacuum hir gezien, dat zag er ook allemaal goed uit. Zodra er spannende dingen gebeuren, lezen jullie dat natuurlijk.

Afgelopen donderdag hebben we een dagje meegedraaid op een school van een tsunamikamp. Dit kamp ligt ook gewoon in Panadura. De tsunami heeft toentertijd meer schade aangericht in het oosten van Sri Lanka, maar ook hier zijn er dus tsunamikampen. Die kampen zijn een aantal flatgebouwen op een kaal grasveld, ter vervanging van de sloppenwijken die verwoest zijn. Qua accomodatie kun je dus zeker zeggen dat de mensen erop vooruit zijn gegaan. Alleen schijnt er wel veel agressie te zijn. Voorheen leefde iedereen veel meer met elkaar, veel meer op straat. Nu heeft iedereen zijn eigen kamers in het flatgebouw, dus zo ontstaat er ook een minder gevoel van saamhorigheid. In de ochtend van 08:30 - 11:30 uur is er les voor de kleuters. Een leuk, vrolijk klaslokaaltje met zo'n 25 - 30 kinderen. Er werden liedjes gezongen, geknutseld en buien gespeeldt. Het waren vrolijke en ondeugende kinderen, niets op aan te merken. In de middag van 15:00 - 17:00 uur kwamen de overige kinderen. Dit was in hetzelfde klaslokaal, maar met een andere juf. Ze hadden niet echt vakken of iets, er gebeurde eigenlijk niet zo veel. Wij hebben wat engels met ze gedaan, maar na een uur is de concentratie toch echt op en gaan ze naar buiten om te volleyballen. Toch konden ze vrij goed engels. Dat komt denk ik door de vrijwillers die er altijd over de vloer komen. Ze zijn helemaal niet verlegen en voor je binnen bent hangen er al 3 kinderen om je nek om te vragen hoe je heet. Wel was het echt oppassen geblazen met luizen en rabbies, dus toch maar goed op afstand houden. Het was een leuke dag en ik vond het niet schokkend om te zien. Het ziet er allemaal gewoon goed uit, maar het is meer de gedachte erachter die erg is. Als je daar geboren wordt, is de kans heel klein dat je echt een goede toekomst voor je hebt. Hoe slim je ook bent, er is gewoon geen geld.

Afgelopen vrijdag zijn we met zo'n 30 mensen in totaal een weeshuis gaan schilderen in Balapatiya. Dit weeshuis was alleen voor meisjes. We hebben verder niet echt kinderen gezien, alleen een handje vol die een lied aan het zingen waren voor buddha. Het schilderen viel zwaar tegen! In de hitte een achterlijk aantal muren een kleurtje geven, we waren kapot. Daarom toen we klaar waren de lunch overgeslagen en richting Hikkaduwa gegaan, eindelijk weer de zee in.

Hikkaduwa, ook wel hippie-duwa, ligt ongeveer 2 uurtje rijden met de bus van Panadura. En o my lord, wat een heerlijke plaats. Langs het hele strad kleine hotels en leuke barretjes, veel blanke toeristen en sri lankaanse surfdudes. Hoop dat je dat kan googlen, want het is een grote grap om te zien. Sri Lankanen met golvend/krullend haar tot de schouders, versierd door blonde plukken. Het hele weekend op het strand gelegen, gezwommen en gegeten, kortom: we wilde er niet meer weg. Zaterdagavond konden we het natuurlijk niet laten om langs een feestje te gaan in een hotel wat verderop. Als twee schuchtere meisjes liepen we daar naartoe, want het was tenslotte donker en wij zijn het niet meer gewend dan buiten te komen. Een paar uur later op de terugweg liepen we langs het strand, meer in het water dan erlangs, dus jullie kunnen wel invullen dat het met de Lion Lagers een goed feestje was.

Deze week is Suzanne jarig op 2 februari. We gaan dan een dagje naar Wadduwa om te zwemmen en liedjes te zingen. Aankomend weekend weten we nog niet precies wat de plannen zijn. Misschien weer richting Kandy om onze 'srilankan friends' op te zoeken of toch een strand weekend. Jullie lezen het wel weer!

Liefs,

Mance