Lieve allemaal,

Zo, weer op naar het volgende verhaal!

Vorige week donderdag was Suzanne jarig. Met de opgestuurde slingers en balonnen van de moeder van Suus heb ik samen met onze huisgenootjes het balkon en de slaapkamer versierd. Stap 1 naar een mooi verjaardagsfeestje. Groots vieren zat er natuurlijk niet in, dachten we, dus in de ochtend gewoon naar het werk gegaan en in de middag vrij genomen om te gaan zwemmen en lunchen. Daar aangekomen blijkt een halve Sri Lankaanse middelbare school losgebroken, feest. De meisjes allemaal netjes gekleed langs de kant en de jongens stoeiend in het water. Ga dan maar even relaxed langs de kant liggen in je bikini, je realiserend dat al de jongens waarschijnlijk voor het eerst zoveel vrouwelijk, blank bloot zien. Eerst dan maar de lunch met een Lion Lagertje erbij, begeleid door een sri lankaans bandje. Daarna waren de meesten goed en wel uit het water getrokken, dus we hebben heerlijk gezwommen. Tegen het eind van de middag richting huis gegaan, gegeten en op naar bed, dacht Suus. Samen met onze huisgenootjes had ik ondertussen nog wat biertjes geregeld en iets genaamd bettle nut. Veel Sri Lankanen lopen hier met een rood uitgeslagen mond en kitsen plassen rode zooi uit. Na wat rondvragen wat het was bleek het bettle nut te zijn, 'een soort kauwtabak'. De verjaardag van Suus was natuurlijk een leuke gelegenheid om zoiets typisch sri lankaans te proberen. Voor 20 roepie, dat is nauwelijks uit te drukken in eurocenten, kregen we 2 pakketjes groene bladeren. Daarin zat een soort wit kauwgompje, een paar noten en een paar rode blaadjes. Geen flauw idee hoe te eten, maar zeker wisten we dat we het uit moesten spuugen. En geloof me, dat is je eerste reactie. We namen een beetje van alles in onze mond, kauwde en de gezichten vertrokken. Toch even stoer door kauwen, maar het was zo vies dat iedereen binnen 2 minuten over de reling van het balkon, de wasbak of boven de wc hing. Daarnaast bekroop ons een licht gevoel in ons hoofd en bij het draaien van je hoofd kwam het beeld later pas voorbij, ja het was een leuke verjaardag.

Afgelopen vrijdag met zijn tweetjes richting Galle en Unawatuna vertrokken. Er is een hoop te zien in Galle, hadden we gelezen en vertelde de plaatselijke troeristen informatie service ons. Alles ligt wel ver uit elkaar, dus dan maar met de tuktuk. Deze mannen waren zo aardig om ons per kilometer te laten betalen, met gratis historische verslagen bij alles en tijd om rond te kijken. Eerst via een flinke weg richting de welbekende slapende buddha gegaan. Daar werd ons nog vriendelijk verzocht onze naam in een boekje te schrijven en het bedrag wat je donneerde. Meer dan 30 roepie zat er niet in. Dat bedrag was te weinig om onze naar achter te laten, dus gooi het dan maar in die box daar. Daarna weer een flink lange rit naar een schildpadden opvangplaats. Daar moesten we ook weer 400 roepie betalen om binnen te komen. Zo interessant vinden wij schildpadden niet en al helemaal niet als het je word opgedrongen, dus nee rij maar door naar het volgende. Toen stopte we bij de welbekende vissers op een stokje (weet niet of die een naam hebben). Nog voor we goed en wel de tuktuk uit waren werden we al op de schouders gegooid, ik met een vieze en bezweette tulband op van een visser, en op zo'n stok gezet. Hup hengel in de hand en vissen maar. Na 1 minuut kregen we een hengel met vis in onze hand geduwd, werd er een foto gemaakt en werden we er weer afgehezen. Daar vragen ze dan even 3000 roepie voor. Geirriteerd als we waren besloten we toch maar dat er een eind aan moest komen zo afgetroggeld te worden door deze mensen hier. Uiteindelijk hebben we het naar 800 roepie kunnen brengen, maar blij waren ze niet. Daarna ook maar even de discussie met de tuktukdriver aangegaan, omdat we er ondertussen toch wel al flink wat kilometers op hadden zitten en we pas op de helft waren. Besloten de rit te stoppen en ons naar het hotel in Unawatuna te brengen, en tja dat is dan 37 kilometer. Al met al, vertrouw ze nooit die vuile ratten.
In Unawatuna hebben we in het meest smerige hotel ever geslapen, maar ja het was goedkoop. Verder heeft het echt helder blauw water en vele leuke restaurantjes en barretjes. Twee avonden op stap geweest arm in arm met de Lion Lagers en eindelijk was het zover, we hebben Nederlanders ontmoet! Dus even flink Nederland vertegenwoordigd, wel vergezeld met dansende Sri Lankanen. Het is zo grappig om die hupsende, vrolijke Sri Lankanen met hun swingende schouders te zien dansen. Op zondag weer richting Panadura vertrokken en dat was een zware reis met kater, zonder stoel en mannen om je heen die vragen of je getrouwd bent.

In het ziekenhuis gister en vandaag toch weer even met mijn neus op de feiten gedruk dat het hier toch echt andere koek is om te bevallen. Vastzittende placenta. In Nederland wacht je thuis een uur voordat je naar het ziekenhuis gaat. Het liefst wil je de placenta met een half uur wel eruit hebben, maar no worries als het iets langer duurt. Je verricht wel naarmate de tijd verstrijkt een aantal handeling om de kans te vergroten dat de placenta zonder grote ingrepen komt. Hier stoppen ze vriendelijk na een kwartier en een flinke dosis medicijnen een halve arm in je. Manuele placenta verwijdering, in Nederland doen we het ook, maar dan onder narcose. Echt, ik dacht dat ze of de hele baarmoeder straks binnenstebuiten mee zouden nemen of die vrouw in schok zou raken. Geen van beide gebeurde, maar echt die arme vrouw weet pas wat pijn is. Daarna bij het hechten meegekeken. Wij krijgen geleerd nauwkeurig te hechten. Je wilt toch dat het een beetje netjes blijft daar beneden en het goed blijft werken. Ik heb nu in ieder geval gezien hoe het niet moet. De ravage na de bevalling was minder groot dan na het hechten, arme vrouw. Alsof dat nog niet genoeg is moest haar baby ook nog beademd worden omdat het er als een slappe vaatdoek uit kwam. Gelukkig knapte het kindje snel op, maar ook in Nederland gaat het er anders aan toe.

De cracker voorraad is ondertussen naar nul gebracht. We krijgen onze buikjes rond met de rijst en de curry's, papaja en de mierzoete thee. Gister alleen wel een drankje op waar ik toch echt even moeite mee had. Het was een groene dikke smurrie gemaakt van planten en bomen en smaakte erg zout. Daarbij at je iets suikerachtigs van planten. Gelukkig kon Suus me aanmoedigen door snel in het Nederlands te zeggen: 'gewoon grote slokken nemen'. Ja, dat is het voordeel van een andere taal.

Aankomende zaterdag staat ons weer een medicalcamp te wachten. Weer even iets nuttigs doen voor de mensen hier. Daarna gaan we waarschijnlijk een dagje/nachtje naar Hikkaduwa. Schaatsen zit er bij ons niet in, dus dan maar van het strand genieten ;).

Ik hoop voor jullie dat jullie getuigen mogen zijn van de elfstedentocht, heeft die kou toch nog ergens zin voor gehad.

Liefs en to schrijfs,

Mance